GİRİŞ:

Osmanlı imparatorluğunun çöküşü ve 1789 Fransız İhtilali’nin yarattığı milliyetçilik akımı nedeniyle 1800’lerden itibaren Balkan ulusları devletleşmeye başlamıştır.

Bu süreç sonucunda, Balkanların fethine katılan ve yüzyıllarca bu ülkelerde yaşayan Türkler için acılı, sancılı ve hüzünlü bir dönem başlamıştır. Anadolu’nun hemen her yöresinden gelen, ama büyük çoğunluğu Karamanoğulları ve Aydınoğulları beyliklerinden gelenlerin oluşturduğu Balkan Türkleri, yüzyıllarca insanca davrandıkları, adalet ve merhamet gösterdikleri Balkan ulusları tarafından kadın-erkek, yaşlı-çocuk demeden toplu katliamlara, işkencelere, sürgünlere, insanlık dışı her türlü muameleye tabi tutulmuşlardır.

Günümüze kadar süren bu insanlık dışı davranışlar karşısında soydaşlarımız mallarını ve arazilerini bırakarak Trakya ve Anadolu’ya göç etmek zorunda kalmışlardır. Özellikle 1877-1878 Osmanlı Rus Harbinden sonra ve Lozan antlaşması gereği yapılan mübadele neticesinde kalabalık kitleler halinde Anavatana gelip yerleşmişlerdir. Bu nedenle hem yerleşim yerlerinin, hem de yaşayanların isimlendirilmesi bakımından çeşitlilik göze çarpmaktadır. Bölgede yaşayanlar birbirlerini muhacir, gacal, pomak, boşnak, karabacak, arnavut, yörük, türkmen vb. olarak adlandırmakta ancak çoğu kez bu kavramların gerçek anlamları, söyleyenler tarafından dahi doğru bilinmemektedir. Balkanlar'dan Trakya ve Anadolu'ya ikiyüz yıllık çileli bir göç süreci yaşayan insanlarımız geldikleri ülkelerdeki asıl köklerini genellikle bilmemektedirler.

Oysa Balkanlar MS V. yüzyıldan itibaren çeşitli Türk kavimlerinin fetih ve yerleşim alanları olmuştur. Kavram kargaşasını ortadan kaldırmak ve tarihi gerçekleri doğru açıklayabilmek için Balkanların yakın tarihine ışık tutmak gerekmektedir. Bu bakımdan Malkara tarihi, bir anlamda Balkan Türkleri tarihinin kısa bir özetidir.

A) V. ve Xll. ASIRLAR ARASINDA AVRUPA'DA TÜRKLER

Türkler, Balkanlar'a ve tüm Orta Avrupa'ya Osmanlılardan asırlarca önce gelmişlerdir. Bu Türklerden Hunlar'ın bir kolu, Büyük Hun İmparatorluğu'nun ikiye ayrılmasından sonraki yıllarda Volga Hun Devlerini kurarak doğu Avrupa'ya adım atmış (M.S 374 ), sonraki yüzyılda Macaristan merkez olmak üzere kurulan Batı Hun Devleti (425 - 454 ) bütün Orta Avrupa ve Balkanlar'a hükmetmiştir.

Birçoğu bütünüyle, bir kısmı kısmen Batı Hun Devlet'i sınırlan içinde yer almış olan bugünkü Avrupa devletleri şunlardır: Macaristan, Romanya, Çek Cumhuriyeti, Slovenya, Avusturya, Güney ve Orta Almanya, Güney Rusya, Arnavutluk, Moldova, Bosna - Hersek ile Sırbistan'ın kuzeyi, kısmen Bulgaristan. Hunların ünlü komutanı Attilla zamanında Yunanistan'ın Korint şehrine kadar bütün Balkanlar, Nis, Flibe Gelibolu ele geçirilmiş, Batı Roma yenilerek çok ağır şartlarla vergiye bağlanmıştır.

Attilla'nın ölümünden sonra dağılan Batı Hun Devletinin balkının küçük bir kısmı Orta Asya'ya dönmüş, kalanların büyük çoğunluğu yerli halka karışmış, bir bölümü ise Gotlar'a karışarak bugünkü İskandinav ülkelerine göçmüş, 6. asırda Haylundurlar ve Turgutlular isimli Hun boyları ise, Anadolu'ya gelerek Sivas, Karaman ve Konya dolaylarına yerleşmişlerdir.

Avrupa ve Balkanlara Türk göçü, 9.-11.-12. yüzyıllarda da devam etmiş, Ongurlar'ın Bulgarların yanı sıra Uzlar (Oğuz). Peçenekler, Gagavuzlar, Kumanlar, Vardarlar bu bölgelere gelip yerleşmişlerdir. Türklük Kürtlük bölümünde kaynaklarıyla açıklandığı üzere Macaristan'ı kuran 13 boydan 7.’si Göktürk birliğinin dağılmasından sonra bölgeye Sibirya üzerinden gelen Türk boylandır. Macarca'da çok sayıda Türkçe gerime mevcut olduğu gibi Macaristan'da 17. yüzyılda Evliya Çelebi tararından tespit edilmiş, Türk oymaktan tarafından kurulmuş, yok sayıda yerleşim birimi mevcuttur. Macarca Avrupa dilleri gibi Hint - Avrupa dil ailesine değil, Türkçenin de ait olduğu Asya kökenli Ural-Altay dil grubuna mensuptur. Macaristan'ı kuran boylardan 7'sinin Türk olduğu, G. Nemetk, L. Rosonyi gibi Macar bilim adamlarınca da kanıtlanmış bir husus olup, Bizans kaynakları da bu tespiti doğrulamaktadır.

Macaristan gibi bugünkü Bulgaristan’ın da kurucu unsurlarından biri, bu devlete adını veren Bulgar Türkleridir. Avrupa ve Balkanlara gelen Türkler buralarda, önce dinlerini değiştirerek yerli halkla karışmışlar, sonra da dillerini unutarak asimile olmuşlardır. Ancak, bu boylardan bugünkü Gagavuzlar, Selçukluklara katılan Peçenekler, Uzlar gibi ırki niteliklerini korumuş gruplar da mevcuttur.

B) BALKAN MUHACİRLERİ

Ertuğrul Gazi'yle Anadolu'ya gelen Kayı Boyu 1299 yılında Osmanlı Beyliği'ni kurduğunda Söğüt, Domaniç; ve Karadağ'da 4.800 km2'lik mütevazı bir toprak parçasına sahipti. Osman Beyle Başlayan fetih hareketleri inanılmaz bir hızla sürmüş, Kanuni Sultan Süleyman döneminde üç kıtada 14.893.000 km2'lik topraklara sahip Cihan imparatorluğu haline gelmiştir. Nitekim Fransız tarihçisi Grengur "Bu yeni imparatorluğun teessüsü, insanlık tarihinin en büyük ve hayrete şayan vakalarından biridir" demiştir.

Osmanlılar, kurulduktan itibaren Anadolu'daki diğer Türk Beylikleriyle çatışmak yerine Bizans'a yöneldiler. Osman Gazi ve haleflerinin gerçekleştirdikleri fetihler, Anadolu'daki Türkler için yeni gaza ve yerleşme alanları açtı. Osmanlıların Hıristiyan Bizans'a ve Balkan ülkelerine karşı başarılarını gören Anadolu'daki yiğit ve savaşçı gaziler, gittikçe artan sayıda Rumeli uçlarına intikal etmeye başladılar. Osmanlı toprakları katlanarak artmaya başladı.

Ancak, şunu da unutmamak gerekir ki, Türkler Balkanlara ve Orta Avrupa'ya Osmanlılardan asırlarca önce gelmiş, buraları yurt tutmuşlardır. Bunlara örnek olarak 5. yüzyılda Batı Hunlar, 9. ve 11. asırlarda gelen Uzlar, Peçenekler, Ongurlar, Bulgarlar, Kumanlar, Gagavuzlar, Vardarlar sayılabilir. Bu guruplar büyük çoğunlukla asimile olmuşlarsa da, bir kısmı kimliklerini korumuştur. Bu gruplar doğal olarak Selçuklu'ya ve Osmanlı'ya katılmışlardır.

Türklerin Balkanlar ile ilişkisi Anadolu Selçuklu döneminde başlamıştır. Bölgede Müslüman toplulukların oluşu mu da bu dönemde başlamıştır. Özellikle Ü. Keykubat döneminde Bizans ile iyi ilişkiler kurulmuş, Dobruca bölgesine Sarı Saltuklu Türkmenleri yerleştirilmiştir. Saltukname adlı ünlü eser bu bölgede yapılan çalışmaları kapsamaktadır.

Osmanlıların 1354'te Gelibolu’ya çıkmalarıyla Trakya ve Balkanlara Türk yerleşiminin önü açılmıştır. Ancak, Beylikten İmparatorluğa giden süreçte Avrupa ulusları direnişe geçerek yeni haçlı sererleri başlattılar. Sultan I. Murat haçlı kuvvetlerine karşı 1364'te Sırp Sındığı, 1371'de Çirmen zaferlerini kazandı. Osmanlıları Avrupa’dan atmak için Sırp, Macar, Ulah, Boşnak, Arnavut, Leh ve Çek kuvvetlerinden oluşan büyük haçlı ordusunu 1389'da Kosova'da imha etti. Kendisi de bu savaşta şehit düşen 1. Murat'ın yerine geçen oğlu Yıldırım Beyazıt, Türkleri Avrupa'dan atarak Kudüs Krallığı'nı kurmak isteyen haçlı ordusunu 1391 yılında Niğbolu Savaşında ağır bir yenilgiye uğrattı.

Osmanlılar, karşılarında sürekli haçlı orduları kuran Avrupalılara karşı fethedil en yerleri ellerinde tutabilmek için 14. yüzyıldan başlayarak Balkanlar'da sistemli bir yerleşim politikası izlediler. Murat Hüdavendigâr zamanında fethedilen bölgelere, Anadolu'dan getirilen Türkmen ve Yörük (göçebe Türkmen) kitleleri, alperenler, dervişler, ahiler yerleştirildi. Sonra, dervişler, akıncıları yanında, hatta bazen ilerisinde zaviyeler kurarak sonradan gelen kitleler için tutunma ve toplanma merkezleri meydana getirdiler. Trakya'da halen köy adlarının birçoğu bu dervişlerin, fakihlerin ve yerleşen Türkmen oymakların isimlerini taşımakladır.

Balkanlara en büyük ve en kapsamlı Türk yerleşimi Fatih Sultan Mehmet zamanında yapılmıştır. Anadolu'daki Türk Beylikleri içinde nüfus ve arazi bakımından en büyük beylik olan Karamanoğulları Beyliği (1250-1487) 2 milyon nüfusa, 25.000 süvari, 25.000 yaya ve ayrıca aşiretlerin askerlerinden oluşan büyük bir orduya sahipti. Fatih 1466 yılında ordunun basma kendisi geçerek başkent Larendeyi aldı ve Karamanoğulları'nın topraklarını Osmanlı topraklarına kattı. Sadrazam Mahmut Paşa'ya buralardaki Türkmenlerin, İstanbul ve Rumeli'ye iskan edilmeleri emrini verdi. Böylece hükümdarlığı zamanında fetihleri tamamlanan Yunanistan, Arnavutluk, Bosna-Hersek, Sırbistan, Eflak, Boğdan ve İstanbul başta olmak üzere tüm Balkanlara; Karaman, Konya, Aksaray Niğde ve Kayseri’den gönderilen Türkmen kitleleri yerleştirildi. Ayrıca Karamano2ıılları ile birlikte hareket ederek Osmanlılara karşı koyan ve 1425 yılında yıkılarak Osmanlı Devletine katılan Aydınoğulları Yörükleri de aynı şekilde Balkanlar’a yerleştirildi. Fatih Sultan Mehmet bu savaşçı Türkmen ve Yörükleri Balkanlar'a yerleştirerek hem Anadolu'daki topraklarını güvenceye aldı ve yeni isyanları önledi; hem de Balkanlar'ı Türkleştirerek yeni haçlı seferlerinin düzenlenmesini engellemiş oldu. Balkanlar'a yerleşen bu Türkmen ve Yörükler, bundan sonra Osmanlı Ordusunun vurucu gücü ve imparatorluğun Balkanlardaki güvencesi oldular. Balkanların fethinde bulunan ve fetihten sonra orada yerleşenlerin çocuklarına Evlad-ı Fatihan (fatihlerin evlatları) denildi.

Balkanlar'a yerleşen Türklerin kayıtları Osmanlı İlyazıcı Defterleri’ne obalarının isimleri belirtilerek işlenmiş ve her obanın defteri ayrı tutulmuştur. Naldöken Yörükleri, Kocacık Yörükleri gibi.

Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu ulu önder ATATÜRK ve K.K.T.C. eski Cumhurbaşkanı Rauf DENKTAŞ’da Evlad-ı Fatihandır.

Atatürk'ün baba soyu Aydın'dan gelerek Manastır Vilayetine yerleştirilen "Kocacık Yörükleri (Kocahamza Yörükleri)’ndendir. Babası Ali Rıza Erendi, Manastır'ın Dehre-i BalaSancağı'na bağlı Kocacık Nahiyesinde 1839 yılında doğmuştur. Aile sonradan Selanik'e göçmüştür. Ali Rıza Efendi'nin babası ilkokul öğretmeni Kızıl Hafız Ahmet Etendi, amcası Kızıl Harız Mehmet Efendi'dir. "Kızıl" lakabı ve yerleştikleri yere "kocacık" denmesi; Ali Rıza Efendi'nin soyunun, Anadolu'nun Türkleşmesinde önemli     rol oynayan Kızıl-Oğuz Türkmenlerinden geldiğini göstermektedir. Ayrıca Osmanlı'da    "efendi"; Şehzadeler, din adanılan, yüksek bürokrat, eğitimli, çevresinde sözü geçen kişiler ve köle sahipleri için kullanılan bir sıfattır. Bu durum Atatürk'ün babası Ali Rıza Efendi'nin saygın bir aileden geldiğini göstermektedir. Annesi Zübeyde Hanım'ın soyu, Karamanoğulları'nın yıkılmasından sonra Karaman'a bağlı Taşkale kasabasından çıkıp, Balkanlardaki Sarıgöl’e yerleşen Türkmenlerdendir. Burası Osmanlıların Makedonya ve Teselya'yı almalarından sonra kurulan Türk yerleşim bölgesiydi. Vodina Sancağı'nın batısında bulunan Sarıgöl Nahiyesi'nin, tamamı Türk men olan 16 köyden oluşuyordu. Zübeyde Hanım'ın babası Sofu-Zade ailesinden Fethullah Ağa, 1800'lü yılların başında Sarıgöl'den Selanik yakınlarındaki Lankaza'ya göçtü ve bir çiftlik satın aldı. Zübeyde İlanım 1857 yılında burada doğdu. Zübeyde Hanım'ın dedesi Feyzullah Efendi'nin büyük amcası, sıla hasretine dayanamayarak yeniden Konya'ya dönmüş ve Mevlevi dergahına girmiştir. Zübeyde Hanımın ailesi Konya bölgesinden geldiği için Osmanlı İlyazıcı Defterleri'ne "Konyarlar" ismi ile geçmiş ve o yöreden gelenler bu isim ile anılmışlardır. Atatürk'e ait çiftliklerden biri de annesinin göç ettiği Taşkale'ye 41 km uzaklıkta,     Kızıllar köyündeki    Sarıtay Çiftliği'dir. K.K.T.C. eski Cumhurbaşkanı Rauf DENKTAŞ’ın ataları da Karaman yöresinden kalkıp Kıbrıs'a yerleşen Türkmenlerdendir. Karamanoğulları'nın 1487 yılında yıkılmasından itibaren yöreden Kıbrıs'a münferit göçler olmuş, 1571 yılında Kıbrıs’ın fethinden sonra Kıbrıs'ı Türkleştirmek amacıyla toplu yerleşimler yapılmıştır.
Denktaş atalarının Konya-Karaman yöresi Türkmenlerinden olmakla övünç duymaktadır. Karaman'da her yıl yapılan "Dil Bayramı" törenlerine zaman zaman katılmaktadır. Konuşmalarında "Konya-Karaman yöresinden gelip Kıbrıs'a öyle bir demir attık ki, 600 yıl ne Rum, ne İngiliz bizi söküp atamadı" diyerek neslinin iradesini ortaya koymaktadır.

Osmanlı İmparatorluğu'nun fetihleri sonucunda Balkanlar'da, Anadolu'nun hemen her tarafından gelen, çoğunluğu ise Karamanoğullarının ve Aydınoğulları'nın oluşturduğu büyük bir Türk nüfusu ortaya çıkmıştır. Balkanlar'da ki Türk yerleşimleri, Osmanlı Mufassal Tahrir Defterleri'ndeki kayıtlarda mevcuttur ve köy isimleri olarak bulunmaktadır. Ayrıca XV’i. yüzyılda Celali isyanları nedeniyle Anadolu'daki bazı Türk toplulukları da Balkanlara göç etmiştir.

Bugün, Türkiye'de "muhacir", "göçmen" olarak tanımlanan Balkan kökenli vatandaşlarımız işte nu Türklerin torunlarıdır. 500 yıl süren Türk hakimiyeti döneminde bütün Balkan ulusları parlak bir dönem geçirmişlerdir. Osmanlıların acul bir yönetim uygulaması; naibin dinini, malını, canını, namusunu güvence altına alması, hakim olduğu bölgelerde imar çalışmalarına önem vermesi farklı halkların barış içinde bir arada yaşamasını sağlamıştır.
Ancak, yabancı uluslara tanınan bu Kaklar nedeniyle Balkan kentlerinde yaşayan ulusların mülklerine dokunulmadığı için göç eden Türkler arazinin geniş olduğu kırsal kesime veri eştirilmiş, kentlerde yönetici zümre ve ask erlerle Birlikte az sayıda Türk iskan edilmiştir. Osmanlının zor kullanmaması, asimile politikası uygulamaması, azınlıkların savaşma yükümlülüğünün olmaması ve haraç (cizye) vergisi ödeyerek huzur içinde yaşamaları Balkan ulusları arasında Müslümanlığın kapsamlı yayılmasını engelleyen bir faktör olarak ortaya çıkmıştır. İslamiyet'in getirdiği çeşitli ibadet yükümlülüğü karşısında Hıristiyanlığın bozulmuş ve daha liberal kuralları nedeni ile Müslümanlık az yayılabilmiştir. Hatta bu ülkelerde diğer din mensuplarını küstürmemek için "İstimalet" denilen uzlaştırıcı bir politika uygulanmış, sancaklarda "Hıristiyan" tımar erleri görevlendirilmiştir. Hıristiyanlara ve diğer dinlere bu kadar müsamahalı davranışın beden çok acı ol muştur. 1789 Fransa ihtilal inin Avrupa'da yarattığı milliyetçilik akımı 1800'lerden itibaren Balkanları ateşe vermiştir. Balkan ulusları, Osmanlı Devletine karşı birer birer şiddetli mücadelelere girişmiştir. 1828 yılında Yunanistan, 1866'da Eflak ve Boğdan, 1867de Sırbistan, 1908 yılında Bulgaristan ve 1912 yılında Arnavutluk, peş peşe bağımsızlıklarını ilan etmişlerdir. Osmanlının küllerinden 24 yeni devlet doğmuştur.    

Balkanlarda Müslümanlığı seçen Hıristiyanlar, büyük çoğunlukla Balkanlar'ın önemli kentlerinde oturanlardır. Kırsal kesimden Müslüman olanlar çok azdır. Müslüman olan bu Hıristiyanlar baba adlarını nüfus kayıtlarına (Abdullah) olarak düşmüşlerdir.

1800'lerden itibaren Balkan Türkleri için çileli bir dönem başlamıştır. Sırbistan, Bosna-Hersek, Eflak ve Boğdan gibi Osmanlı Devleti'nin uç bölgelerinde yaşayan Türkler, Trakya ve Anadolu'ya hızla göç etmişlerdir. Bu göçlerde kendilerine yakın bulunan Avrupa ülkeleri ve Rusya'nın müdahale ve etnik temizlik korkusu önemli rol oynamıştır. Çünkü Balkan Türkleri özellikle Rusya'nın teşviki ile soykırıma uğramışlar; işkence, etnik ayrımcılık ve göçe zorlama sonucu Türkiye'ye göç etmeye başlamışlardır.

Özellikle Balkan savaşından sonra, Balkan Ülkeleri Birliği'nin Hıristiyan orduları Balkanları Türklerden temizleme girişimine başlamışlar, Hıristiyan olmayı kabul etmeyen onbinlerce Arnavut öldürülmüştür. Yunanistan ve Bulgaristan'daki göçler 1900'1 erden itibaren yoğunluk kazanmış ve büyük kitleler halinde olmuştur. Lozan Antlaşması ile Türkiye'de yaşayan 1,5 milyon Rum Yunanistan'a, 500.000 Türk ise Türkiye'ye dönmüştür. Batı Trakya Türkleri ve İstanbul Rumları bu mübadelede istisna tutulmuştur. Bulgaristan'dan ise 1877-1878 Osmanlı-Rus harbinden itibaren beş büyük göç dalgası olmuştur.

Eski Yugoslavya’nın parçalanması sonucu ortaya çıkan ve Birleşmiş Milletler denetiminde olan Sancak Bölgesi Karamanoğulları’nın yoğun yerleşim bölgelerinden biridir. Bu bölgelere yerleşen akıncı aileleri, bölgede Osmanlı hakimiyeti sona erdikten sonra da uzunca bir süre Şunlara ve diğer Balkan uluslarına karşı direnmişlerdir. Sancak Bölgesi Osmanlı döneminde Bosna Eyaletine bağlı olmuştur.

Bosnalılar ise bir Hıristiyanlık mezhebi oları Bogomil mezhebindekilerin topluca ve gönüllü olarak' İslamiyet’i kabul etmeleri ile oluşmuş bir topluluktur. Sancak Bölgesi'nin Bosna'ya bağlı olması nedeni ile bu bölgeden Türkiye'ye göç eden ve öz be öz Karamanoğullarının Yörük ve Türkmenlerine   "Bosna'da yerleşen" anlamına gelen "BOŞNAK " denilmiştir.

1878 Berlin Kongresi'nden bu güne kadar, bölgede baskı ve katliamlar olması nedeni ile büyük göçler olmuştur. Resmi kayıtlara göre Sancak'tan Türkiye'ye 1912-1914 yıllarında 56.000, 1927-1936 yıllarında 19.000, Yugoslav Krallığı ile 1938 yılında yapılan antlaşma gereğince 40.000 ve 1945 yılında 16.000 kişi göç etmiştir.
Bugün Romanya'da Anadolu Türkü, Kırım, Nogay ve Gagavuz Türkü olmak üzere 95.000 Türk bulunmaktadır. Bulgaristan'daki 3 milyon Türk ülke nüfusunun %30'unu oluşturmaktadır. Yunanistan'daki Batı Trakya'da 200.000    Türk bulunmaktadır.
 
Makedonya'da 77.000 Türk bulunmakta ve nüfusun %4'ünü teşkil etmektedir. Buna mukabil balkın %30'u Müslüman'dır. Bosna-Hersek'te etnik yapı Sırp, Boşnak ve Hırvatlardan meydana gelmektedir. Osmanlı'nın bu Önemli bölgesinde Türk yok denecek kadar azdır. Ancak balkan %40'ı Müslüman'dır. Arnavutluk'taki balkın %70'i Müslüman Arnavut'tur ve bunların da %30'u Bektaşi'dir. Ancak Türk azınlık yok denecek kadar azdır. Kosova ve Sancak'ta ise 250.000 Müslüman yaşamasına karşılık 80.000 Türk bulunmaktadır. Balkanlardan 1923-1958 yıllarında Türkiye'ye göç tekillerin sayısı 1.163.639'dur. Bu sayıya sadece 1968 ve 1989 yularında Bulgaristan'dan yapılan iki gocun eklenmesi gerekmektedir. 1968 yılında dağılan aileleri bir araya getirmek amacıyla iki ülke arasında bir protokol imzalanmış ve 130.000 Türk Türkiye'ye gelmiştir. 1989 Yılında yeni bir kriz çıkmış ve Bulgaristan 350.000 Türkü sınır dışı ederek Türkiye'ye göndermiştir. Komünist rejimin devrilmesinden sonra ilişkiler yeniden düzelince Bulgaristan Türkleri kazanılmış emeklilik ve sosyal haklarını kaybetmemek, geride bıraktıkları malların yağmalanmasını önlemek, çocuklarım ve aile fertlerini Türkiye'ye getirememek, iş ve ev bulamamak nedenleriyle tekrar Bulgaristan'a dönmüştür. Türkiye'de bu göç, sonucu yaklaşık 100.000 Türk kalmıştır. Bu durumda 1923 yılından beri Türkiye ye gelip yerleşen Balkan kökenlilerin sayısı 1.443.639'dur. Bunların da büyük çoğunluğunun anadilinin Türkçe olmasına karsın az bir kısmının anadilleri ise Balkanlar'daki halkları dillerindendir.

Osmanlı döneminde Anadolu'dan Balkanlar'a gönderilenlerin çok büyük çoğunluğu kırsal kökenli Türkmenlerdir. Bunların az bir kısmı Balkanlar'daki kentlere yerleştirilmiştir. Bu Türkmenler bulundukları cebirlerde azınlık olduklarından o devirlerde konuşulan dilleri öğrenmek zorunda kalmışlar, bir ölçüde asimile olmuşlardır. Bunun sonucunda, anadilleri bulundukları ülkenin dili, Türkçe ikinci dilleri olmuştur. Bu durum sosyoloji biliminin doğal kuralları gereğidir. Örneğin, bugün Suriye'nin kuzeyinde yaşayan Türklerin de anadilleri Arapça, ikinci dilleri Türkçedir.

Balkanlar'a yerleşen Türkler Osmanlı idari yapısı nedeniyle büyük çoğunlukla kırsal kesimde iskan edilmişlerdir. Zeamet ve tımar sahipleri kendilerine verilen topraklar karşılığında Osmanlı ordusunun vurucu gücünü ve çoğunluğunu oluşturan tımarlı sipahileri kırsal kesimde yetiştirmişlerdir. Bu nedenle Balkanlar'a göç eden ve büyük çoğunluğu kırsal kesime yerleştirilen Türkler kendi kimliklerini ve kültürlerini Türkiye ye göç edene kadar yaşatmışlardır.

Ancak Balkan ülkelerinden göç ederek en öz be öz evlatlarımıza da Türkiye'de bilinçsiz olarak Pomak, Boşnak, Arnavut, vb. sıfatlar takılmıştır. Samsun'dan Artvin'e kadar olan bölgelerde yaşayan her Karadenizliye Laz, Adana ve Hatay’da yaşayan her insana "Arap uşağı, bütün Doğu ve Güneydoğuluya "Kürt" denmesi gibi. Bu durum aslında tarih bilmemden yoksunluğun ifadesinden başka bir şey değildir.

Sonuç olarak; Türkiye'ye göçen Balkan kökenli halkımızın çok büyük çoğunluğu Anadolu’nun her tararından gidip Balkanlar'a yerleşen, çoğunluğu Karamanoğlu ve Aydınoğlu Türkmenleri olan insanlarımızdır, Yani bunlar öz ve öz Evlad-ı Fatihan, fatihlerin torunlarıdır.

C) MALKARA TARİHİ

Malkara ilçesi, Ülkemizin, Trakya bölgesinde yer almaktadır. Trakya bökesine adım veren kavim Tırak (Trak)'lardır. Kaynaklar, Traklardan pek söz etmemektedir. Ancak son zamanlarda bu konuda yapılan araştırmalarda bunun köyle olmadıkı anlaşılmıştır. Thraklar MÖ V. yüzyılda Kralları Adela zamanında Odrys adıyla anılırlar.

Bunların, Yunanlılara ve Romalılara paralı askerlik yaptıkları bilinmektedir. Dünyanın ilk isyanı Roma'da gerçekleştiren (M.0.90) Spartacüs (Spartaküs) Kırklarelili bir Thraktır.

1980 yıllarda Bulgaristan da (Haskova'da) İngiliz araştırmacı James MELLART'ın yaptığı kazılar, 1988'de Tekirdağ Naip köyündeki kazılarda çıkan eserler, Thrakların söylenenlerin aksine, zengin bir kültüre sahip olduğunu kanıtlamıştır.

Malkara'nın kumlusuna gelince; kaynaklar Pers kralı Kserkes (Kayhüsrev) zamanında Yunan şehirleri ile yapılan savaşlar (Pers savaşları) sırasında, Malkara'ya çok yakın olan Gürgen Bayın denilen yerde bir kalenin yapıldığı söylenmektedir. Bu kale civarında birçok yılan bulunduğundan, bu kaleye Farsça

Margar veya Margaar adı verilmiştir. Farsça'da mar yılan, gar veya gaar’da in-mağara anlamına geldiğine göre Malkara SÖZÜ, yılanlı mağara veya yılanlı kale anlamına gelmektedir.

Bir söylentiye göre, Makedonya Kralı Büyük İskender (MÖ. 356-323) Trakya'da otuz yıldan fazla kalan Persleri (İranlıları) Trakya'dan uzaklaştırınca, Malkara'da (Malkar'da) Sazan, Malgar ve Kumardaç isimli üç komutanı, edek güçlerin başına bırakmıştır. Kumardaç isimli komutan da bir kale yaptırmıştır (Halen oraya Kumardaş Tepe denilmektedir). Sazan adlı Komutan da yine bir kale yaptırmıştır (Bugün Sazan çiftliği denilen yerde). Bu kaleler dana sonra Romalıların eline geçmiştir. Bizanslılar dönemine kadar savunma amacıyla kullanılmışlardır.

Osmanlılar Rumeli'ye geçtiklerinde, Malkara, surları ile ünlü geniş yerleşim alanı idi. Bu sırada şehrin adı Megalora-Megalhora (Büyükköy), Melagoro (Ulular ulusu) diye anılmaktadır. Bilindiği gibi, Osmanlıların Rumeli'ye geçişi Sırplara karşı Bizans'a yardım amacıyladır. Dana sonra, Gelibolu - Çinpe Kalesinin Osmanlılara Bizanslılar tarafından verilmesiyle,   burayı bir  üs  olarak  kullanan Osmanlılar, tetik (ele geçirme) amacıyla, Gazi Süleyman Paşa'nın emrindeki güçlerle Rumeli'ye geçirmişlerdir.(1353- 1356). Bu sırada Hacı İlbey, Lala Şahin, Balaban Bey, Küçükhıdır Bey, Evrenbey, Hacısungur Bey, Müstecep Bey ünlü komutanlar öncülüğünde Tekirdağ, Vize, Keşan, İpsala ve Çorlu şehri hızlı bir şekilde alınmıştır. Bazı kaynaklar bu arada Malkara'nın da alındığını yazmaktadırlar. Ancak, Malkara ve Hayrabolu'nun Gazi Süleyman Paşa ölümünden bir kaç yıl önce alındığı akla daha yatkındır. Süleyman Paşa bir av sırasında (Bolayır ile Seydikavak arasında) kaza ile ölmüştür.
(1359). Tahtın varisi olan bu şehzadenin ölmesi üzerine yerine kardeşi I. Murat geçmiştir. 1360'Iı yılların başında Bizanslıların saldırılar sonucunda, Trakya da Osmanlıların elinde bulunan bir çok yer gibi Malkara'da elden çıkmıştır. Ancak 1. Murat, bölgede duruma bakim olunca, dana önce elden çıkan yerler, Malkara'da dahil Osmanlıların eline geçti. Bu duruma göre Malkara’nın, Osmanlılara geçtiği son ve kesin tarih 1363'tür. Malkara'yı fetih eden Komutanın da Hacı İlbey olduğu bilinmektedir. Bugün Trakya'da birçok yerde Mezarı ve Hacı İlbey adına yapılmış okullar bulunmaktadır.

Malkara'nın kesin olarak Osmanlılara geçmesinden sonra, Osmanlının is (yerleştirme) politikasına uygun olarak Anadolu’dan getirtilen Yörükler, Malkara ve civarına yerleştirilmişlerdir. Bu arada, Ankara ve Çakırı dolaylarından getirtilen bazı ahi gruplar da Malkara ya yerleştirilmişlerdir. (Ahievren köyünün adı da bu olaydan gelmektedir.) 1. Murat'ın ahiliğe karşı büyük bir sevgisi olduğundan (kendisi de bir ahi'dir.), Malkara'ya getirtilen Yörükler arası ahilik oldukça yaygındır. Malkara ve civarına yerleştirilen Yörüklerin büyük bölümünün 1. Mehmet (Çelebi) döneminde "1402-1421" Saruhan Beyliğinin Yörükleri olduğu bilinmektedir. Bunlar; Konya, Aydın ve Muğla çevrelerinden getirtilerek yerleştirilmişlerdir.

Başlarında da ünlü Paşayiğit (Keşan'ın Paşayiğit kasabası onun adını taşır) bulunmaktaydı.

İstanbul'un Türkler tararından alınmasından sonra, Malkara'nın Balkanlara yapılacak sererler sırasında önem kazandığı görülür. Latin döneminde Malkara, daha sonraları Evlad-ı Fatihan adıyla anılan akıncıların merkezi olacaktır.

Paşayiğit’in soyundan Turhan Bey (Malkara'nın Hacıevhat Mahallesinin ondan fazla sokağı   onun   adını   taşır), yaşadığı dönem içinde Malkara'nın gelişmesini sağlamış, bu dönem de Malkara oldukça gelişmiştir. Zira, akıncı birliklerinin tüm ihtiyaçları buralarda karşılanmaktadır. "Bugün Malkara civarında Boyacılar, Enserciler, ekmekçiler, Yaylagöne gibi isimler bu dönemin izlerini taşır. Akıncı birlikleri için lazım olan her şey buralarda hazırlanıyordu." Turhan Beyin oğulları Atina fatihi Ahmet (ki burada Ölmüştür) ve kardeşi Ömer Bey (Türbesi, Malkara'da adıyla anılan caminin avlusundadır. Klasik Osmanlı üslubunu taşıyan yapı, sağlam olarak günümüze kadar gelebilmiştir.) Fatih döneminde önemli bir akıncı Beyidir. Kaynaklarda rastlandığı kadarı ile gözü pek bir komutan olan Ömer Bey, Fatih'in emriyle 1465'ler de Venedik'e 70 km. kadar yakın olan İzanco ırmağına kadar, 1470'lerde Romanya'ya Pleoşti (Bükreş yakınları)'ye kadar uzanan maceralı akınlar yapmıştır. Fatih'in isteği ile 1473 Otlukbeli savaşına katılmış, uzun Hasan'ı İran içlerine kadar kovalamış ve sırada esir düşmüştür. Fatih, bu değerli adamını, bir çok İranlı esiri vererek geri almıştır. Bundan sonra Ömer Bey'in gözden düştüğü ve Malkara'da öldüğü bilinmektedir.(l488)

Yükselme döneminde Edirne-Belgrat önem kazanınca Malkara eski önemini yitirir gibi görünür. Ancak bu sırada, ünlü devlet adamlarının ve komutanlarının sürgün yeri olarak önemini devam ettirir.

Bilinen Sürgünlerin Başlıcaları Şunlardır:

Hadım Süleyman Paşa; Ölümü 1548. Mısır Valisi iken Hint Denizi sererinde başarısız olunca Malkara'ya sürülmüştür.

Koca Sinan Paşa; Ölümü 1596. Ünlü Osmanlı Vezir-i Azamıdır. 1580'de Malkara'ya sürgün olarak gönderilmiş, 4 yıl burada yaşamıştır. Bugünkü Sinanpaşa mera'sı onun adından gelir.

Sofu Mehmet Paşa; Ölümü 1469" Sadrazamlıktan azledilince Malkara'ya sürgüm edilir. Bugünkü şadırvanın olduğu yerde boğularak öldürülür.

Hüsrev Mehmet Paşa; 1756 Tekirdağ doğumludur. 16 3l'de Malkara'ya sürgün edilmiştir.

Melek Ahmet Paşa ; 1651'de Malkara'ya sürgün edilmiştir.

Boynu Eğri Mehmet Paşa ; İ656'da Malkara'ya sürgün edilmiştir.

Hacı Evhat ; 1524'lerde Kanuni'nin özel öğretmenliğini yapan bu bilgin, onu çekemeyenlerce Malkara'ya sürgün gönderilmiştir. Malkara'nın en büyük mahallelerinden biri bu zatın adım taşır, ilginç Vakıflar kuran Hacı Evhat, hayırsever kişiliği ile Malkaralının gönlünde taht kurmuş, anısı ölümsüzleştirilmiştir.

Bedri Mustafa Paşa; 1689'da Malkara'ya sürgün edilmiştir. Aslen Malkara doğumludur. Devlet kademesinde birçok önemli görevlerde bulunmuş, Osmanlı tarikinde ilk defa içkiye vergi koymuştur. Avusturya ile devam eden savaş sırasında Macaristan Serdarı Arap Recep Paşa yenilince ulema sınıfı Mustafa Paşanın aleyhine dönmüştür. 2. Süleyman Sadrazamlığa Fazıl Mustafa Paşa’yı getirince Bedri Mustafa bu görevden alınarak Malkara’ ya sürgün edilmiştir.

Büyük gezgin Evliya ÇELEBİ, hemen, Demen bütün Osmanlı İmparatorluğu'nu dolaşmış ve Malkara'yı da görmüştür. Malkara'nın 1.150 haneden oluştuğunu, evlerinin kiremit örtülü, bakımlı bir şehir olduğunu Seyahatnamesinde belirtir. Ayrıca, şunları da ilave eder; "Gezdiğim yerlerden farklı bir yer Kömürhisar (Korudağı -Malkara). Çünkü burada büyükler gibi çocuklar da çalışıyor. Balı ve Kaşkavalı (Kaşar Peyniri) ünlü olan bu yerin Tabakhaneleri (Deri İmalathanesi) de pek ünlüdür. Bu tabakhaneler de derinin sepilenmesi için, köpek pisliği gereklidir. Sabah erkenden, eline bir sepet ve maşa alan her çocuk, sokaklarda köpek pisliği toplar. Doğru tabakhaneye götürür, böylece para kazanır. Ben bu işe şaştım." Malkara'nın, Selanik'ten İstanbul'a giden eski yol üzerinde olması,  konaklama yönünden önemli bir merkez olmasını sağlamıştır.
Malkara, 1828 Osmanlı - Rus savaşı sırasında, Türklerin elinde ilk defa işgale uğramıştır. 1878 Osmanlı - Rus savaşında da (93 harbi) Tekirdağ işgal edilince, Malkara'da önemli göçlere sahne olmuştur. Malkara, tarihinin en kötü günlerini Balkan savaşı sırasında yaşamıştır. 9 Kasım 1912'de Bulgarlar tarafından işgal edilmiştir. Yerli Bulgar ve Rumlarında işbirliği ile 500'deu fazla kadın, erkek ve çocuk şehit edilmiştir.
Katledilen insanlar, toplu olarak gömülmüşlerdir. Şehitlik denilen bu yerde, bu şehitlerin anısına güzel bir anıt dikilmiştir, işgal 8,5 ay sürmüş, bu arada şehir yağma edilmiş, yakılmış, yıkılmıştır.

14 Temmuz 1913'te Mustafa ve Enver Paşanın birlikleri tarafından şehir harabe halinde kurtarılmıştır. Malkara son kez, 1. Dünya Savaşı sonunda 20  Temmuz 1920'de   Yunanlılar tarafından işgal edilmiştir, işgal yıllarında çok kötü günler yaşayan Malkara, 11 Ekim 1922'de sağlanan ateşkes uyarınca 14 Kasım 1922 tarihinde Yunanlıların şehri boşaltmasıyla kurtulmuş ve özgürlüğüne kavuşmuştur.

2. Dünya Savaşı yıllarında da (1040-1941), Trakya'da ki diğer kasabalar halkı gibi, buradakiler de işini, gücünü, yerini terk göç ederek Anadolu'ya göç etmek zorunda kalmış, her türlü maddi, manevi sıkıntılara ve acılara uğramışlardır. 2. Dünya savaşı sırasında Türkiye'ye sığınan Yunanlıları da savaş süresince beslemiştir.
Malkara, tüm bu işgallerin yanında birde ayaklanmaya gabi! olmuştur. III. Selim zamanında Nizamı Cedit’in kuruluşu günlerinde bu yenilik hareketini çekemeyen Yeniçeriler, Malkara'nın Ballı köyünde ayaklanmışlardır. Nizamı Cedit kuvvetlerince bastırılmıştır.

Malkara'nın Kurutuluşundan Bugüne Kadar Geçen Zaman içerisindeki isimleri MALKARA'nın adı zamanla bir çok değişikliklere uğramıştır.

Şöyle ki:
1. İranlı'lar zamanında MARGAR-MARGAAR,
2. Bizanslılar zamanında MEGALO HORA,
3. Osmanlılar zamanında, önceleri bir süre MEGALO GORO ve MIGALGARA,
4. Sonraları, denizden uzaklığı ve denizden gelen inallarla irtibatı bulunmaması sebepleriyle kara malı anlamına gelen MAL-KARA, (ayrı iki cümle)
5.  Daha sonraları, Arap dilinin genişlemesi ve etkisi altında kalınması yüzünden MAALGARA'ya dönüşmüştür.
6- Bugün ise MALKARA'dır. Trakların, Trakya’nın ilk sakinleri olmalarına rağmen, bunlar zamanında Malkara'nın nüvesini teşkil eden bir karanın veya meskun bir yerin mevcut olduğuna ve bir isim taşıdığına dair bilgilere rastlanmamaktadır. Diğer taraftan, Sırplar tarafından kurulduğu zannı da bir tahminden ileri gidememektedir. Çünkü böyle olsaydı yabancı bir isimle anılması gerekirdi. Bu da mevcut değildir. Böyle olunca Malkara’nın nüvesi olan ilk kal'anın Farsça MARGAR, MARGAAR (Yılanlı mağara, Yılan Mağarası ) adını almış olması banisinin Keyhüsrev’in ordularındaki Türkler olduğuna açık ve kuvvetli delil sayılabilir.
Bir tarafta, inşa tarihi hakkında bilgi bulunmamakla beraber, bu bölgenin geçirdiği tarihi şamalara göz atınca dört - beş bin, belki de daha fazla bir geçmişe sahip olduğunu kabul etmek hiçte yanlış olmaz.

D) MALKARA'DA TARİHİ VE EDEBİ KİŞİLİKLER

Şair Nev'i : Asıl adı Yahya olan Şair 1533 yılında Malkara'da doğdu. Babası Halveti Şeyhlerinden Pir Ali, Malkara'da Turnan Bey camisi imamı ve sıbyan mektebinde hocaydı, grenimi babasının yanında yaptı; İstanbul da medresede okudu (1550-1566) Ahaveyn adıyla anılan Ahmet ve Mehmet kardeşlerin öğrencisi oldu. Tasavvufla ilgilenerek Sarhoş Balı, Kurt Mehmet ve Şeyh Çaban efendilere bağlandı, ilticası Mehmet Efendi ile kirlikte bir şiire Edirne de bulundu (1558-1663).

Gelibolu'da müderrisliğe başladı (1566). İstanbul'du Şah kulu. Murat Paşa, Caferağa, Mihrimah. Çınarlı medreselerinde ders okuttu (1572-1690). Bağdat kadılığına atandıysa da yola çıkmak üzereyken III. Murat'ın şehzadelerinin hocalığıyla görevlendirildi. III. Mehmet, babasının ölümü üzerine tahta geçerek 19 kardeşini idam ettirince (1595), kardeşlerinden Şehzade Mustafa, Beyazıt, Osman ve Abdullah'ın hocası olan Nev'i'yi de emekliye ayırdı. 24 Haziran 1599 yılında vefat etti.
 
Nev'inin en büyük eseri Divan-ı dır. Üç dilde otuza yakın eser vermiştir. Şair kişiliği yanında zamanının tanınmış hilallileri arasında da yer almıştır. Aşk konusunu duygulu, içtenlikli anlatımla işleyen gazelleri de vardır. Kasidelerinin özellikle girizgâhları, taşıdığı sanat değeri bakımından beğenilmiştir. Oğlu şair Alayı tefsir, kelam, tasavvur, akait, fıkıh, mantık gibi konularda 30'u aşkın yapıtı olduğunu belirtmişse de bunlardan pek azı günümüze kalmıştır. Divan-ı (yeni harflerle basım. 1977) dışındaki yapıtlarının başlıcaları manzum, Kırk Hadis Çevirisi, tasavvufa aşkı konu edinen Hasbıhal Mesnevisi; din, tarih, bilim konularıyla ilgili bir ansiklopedi olan Ne tayic ül-lünun ve mehasül-mütım: Fu sus ül-hıham çevirisi Risale-ı Nevayı Uşşak, Risale-ı mantık, Hace-ı Cihanın münseatinüdan tercümelerdir.

Hacı İlbey :
Mağara'yı fetheden Hacı İlbey (Hacı İlbey), Osmanlı    Devleti'nin    Rumeli'de
yayılmasında büyük rol oynamış, ve Sırpsındığı zaferini kazanmış olan ünlü Türk komutanıdır. Hacı İlbey 1305 yılında Balık esirde do Babası Karesi beylerindendi. Karesi hükümdarı Dursun Bey'in veziri iken Karesi Osmanlılara ilhak edilince Gazi Evrenos Bey, Ece Yakup ve Gazi Fazıl Beylerle beraber Osmanlılara ilhak edilince Gazi Evrenos Bey, Ece Yakup ve Gazi Fazıl Beylerle beraber Osmanlıların hizmetine girdi. Karesi Beyliğine getirilen Orhan Beyin oğlu Süleyman Paşa ile birlikte Gelibolu yarımadasına çıkarak Rumeli'nin fethine katıldı. Fethin başlangıcından Konurhisar'ın zapt edilmesiyle oranın muhafızı oldu. Burasını üs edinerek Malkara ve İpsala'yı aldı. Hayrabolu ve Çorlu taraflarına akınlar düzenleyerek Lüleburgaz (Kuleli Burgaz)'ı ele geçirdi.
Gazı Süleyman Paşa’nın bir av sırasında atından düşerek ölümü üzerine Rumeli Beylerbeyi olan Lala Sabin Paşa'nın maiyetinde fetihlere devam etti. Sırasıyla Dimetoka, İskeçe, Kavala, Drama, Yenice, Dedeağaç ve Serez şehirleri önemli rol oynadı.

Osmanlıların Balkanlarda baş döndürücü bir hızla fetihlerde bulunduklarını gören Bizans ve Avrupa devletleri telaşa kapıldılar. Macar, Bulgar, Sırp ve ulaklardan oluşan 60.000 kişilik haçlı ordusu Sofya ovasında toplandı.
Bu durum Edirne'de bulunan Rumeli Beylerbeyi Lala Şahin Paşa'yı telaşa düşürdü. Durumu Bursa'da bulunan I. Murat'a bildirdi ve acele yardım istedi. I. Murat'ın yardım için gönderdiği ordular Venedikliler Çanakkale Boğazını kapattıklarından Avrupa yakasına geçemedi. Hacı İlbey Lala Şahin Paşa'nın heyecanını teskin ederek 10.000 kişilik kuvvetiyle Haçlıları karşılamak üzere ayrıldı. Geceleri hareket ederek haçlı ordusunu izledi. Haçlılar Filibe’den ayrılarak Meriç nehri civarında karargah kurdular.

Hacı İlbey o gece askerlerini taarruza hazırladı. Gün doğumuna iki saat kala mehter takımına gürültülü hır hava çaldırdı. Davul, kös ve zurna sesleri gecenin karanlığını yırtarcasına ovayı inletti. Hacı İlbey komutasındaki akıncılar, çeşitli yönlerden şiddetli bir baskın yaptı. Osmanlı Ordusunun geldiğini sanan haçlılar darmadağın oldular. Akıncılar kılıçlarından kurtulabilenler Meriç nehrinde boğuldular. Macar Kralı canın zor kurtardı. 1363 yılında kazanılan bu zafer, Osmanlı tarihinde Sırpsındığı, savaşı tarihlerde ise Meriç veya Çirmen muharebesi olarak yer aldı.

Ancak, düşmanın ezici çokluğu dolayısıyla Padişahtan yardım istemesi ve bu arada maiyetindeki bir komutanın, onbin kişilik kuvvetiyle altmışbin kişilik haçlı ordusunu hezimete uğratması, Rumeli Beylerbeyi Lala Şahin Paşa'yı küçük duruma düşürdü. Eşsiz bir kahraman ve komutan olan Hacı İlbey’i bir vesile bulup 1364 yılında zehirletti. Efsanevi kimliği ile Rumeli'nin fethinde en önemli rolü oynayan Hacı İlbey, askeri bir deha ve cesur bir komutandı.

Gazi Ömer Bey :
Dedesi Paşa Yiğit, Saruhan (Aydın) TürkmenIeri’nin bir kolu olan ve Danişment Oğulları diye anılan göçebe Türkmenlerdendir. Türkmenler, Osmanlıların Rumeli'ye geçişlerinde zapt ettikleri yerlere, Anadolu'dan getirtilip yerleştirilmiş topluluklardır. Paşa Yiğit de, oğlu Turhan ve torunu Ömer Beyle Malkara çevresine yerleşmiş veya yerleştirilmiştir. Akıncı beylerinden olan bu kimsenin adı, bu gün linyit kömürleri ile tanınan Paşayiğit köyüne verilmiştir.

Ömer Bey, Fatih zamanında yaşamış, babası Turhan Bey'in yanında yetişmiş, savaş    meydanlarında sayısız kahramanlıklar göstermiş gözü pek bir kumandandı.

Yunanistan ve Mora işlerindeki vukufu ile yalnız bu havalide değil, Eflak ve Bosna da Uzun Hasan’ın ve Memlüklerin karşısında babasına layık bir evlat olduğunu göstermiştir.

O'nu, önce Fatih’le Mora'da görüyoruz. Moralılar, dört yıl önce Turhan Beyin emir ve nasihatlerini unutarak tekrar mücadeleye başlamışlardı. Mora işini kökünden halletmek isteyen Fatih, 1458 de Mora’ya bir sefer hazırlamıştır.

Sonunda Kuzey Mora'yı Osmanlı topraklarına katmış, idaresini de önemli hizmetleri görülen Ömer Bey'e tevdi etmiştir. Şehirlere yeniçeriler konulmuş, geriye kalan yerler vergiye bağlanmıştır. Fatih; Atina'yı da almak istemiş, bu görevi de Ömer Bey'e vermiştir. Ömer Bey, Prens Franko'ya padişahın kendisine Tep ve Boti valiliğini vereceğini bildirip, bu kimseyi razı etmiş, bu kurnazca hareketi ile Atina'yı kan dökmeden zapt etmiştir.
Eski    Yunan    medeniyetinin merkezi olan bu tarihi şehirde. Türk atlarının nalları şakırdamış, Onun zeka ve nüfuzu sayesinde 1829 tarihine kadar şanlı bayrağımız Akropal'da dalgalanmıştır.

Fatih, Ömer Bey'in bu kansız başarısından çok memnun kalmış, Atina'yı görmeye gelmiştir. Akropol'a çıkarak Partenon'u incelemiş, gözlerini ufuklarda gezdirerek Pire Limanı ile çevrili Atina şehrini seyretmiştir. Çok hoşlanan Fatih yanındakilere dönerek “Din ve Devlet böyle bir yerin zaptından dolayı Turhan'ın oğluna nasıl müteşekkir olmasın” diyerek, iltifatta bulunmuştur. Tarihimizin kahramanları arasına giren Ömer Bey'i, Fatih bundan sonra yanından ayırmamıştır.

Ömer Bey, 1462 de Eflak, 1463 te Bosna seferlerine katılmıştır. Eflak'ta susuz bir bölgeye düşen ve düşmanın saldırısına uğrayan Mahmut adlı kumandanın idaresindeki kuvvetlerimiz, O'nun azim ve cesareti sayesinde kendisini toparlayarak düşmanı ezmiş, amansız akınları ile Eflak'lılara göz açtırmamıştır.

Tarihimizde Kazıklı Voyvoda diye geçen, Macarların Şeytan, Eflaklıların Cellat dedikleri bu zalimi günlerce kovalamış, mızraklara takılmış 2000 düşman başı ile ordugaha dönmüş, bu hizmeti ile Tasalya Beyliğini kazanmıştır. Bosna'nın zaptında da büyük faydaları görülmüş, düşmanı kovalarken Verbas nehrini yüzerek geçmek suretiyle orduya örnek ve cesaret timsali olmuştur.

Venediklilerin Germe hisarını yapıp içerisine 200 topçu, bir çok zırhlı ve tüfekli asker yerleştirdiğini öğrenince, süratle miraya yetişerek, Venediklilere ait Lepant havalisini işgal etmiş, sonra Germe hisarı önüne gelmiştir. Bu gelişi hisardakileri çok korkutmuştur. Keşfe çıktığında hisara 300 adım kala, hisardan atılan güllelerle, yanında bulunan iki subay şehit olmuştur. Sonradan sadrazam Mahmut Paşanın kuvvetleri gelince, Germe hisarındaki düşman, Türk saldırısı sonunda bir kar yığını gibi erimiş ve hisar zapt edilmiştir.

Ömer Bey, 20.000 akıncı ile Modan havalisinin altını üstüne getirmiş, eline geçirdiği 500 esiri Fatih’e göndermiştir. Venedikliler Mora' da da perişan edilmiş ve yarım ada tekrar idaremiz altına girmiştir.

1473'te Otlukbeli savaşına katılmış, Murat paşanın tedbirsizliği yüzünden Uzun Hasan'a esir düşmüştür. Fatih, Barburt’a sürgün edilen bu çok sevdiği kumandanın bir çok esir karşılığında serbest bıraktırmıştır.

Ömer Bey, son olarak 1485'te Sadrazam Ali Paşa kumandasındaki kuvvetlerle Osmanlı-Mısır savaşına katılmıştır. Çok çetin olan bu savaşta, Osmanlı'ları sevmeyen Karaman ve Anadolu askerleri savaştan kaçınca, Ali başa ile Ömer Bey'in Rumen askerleri ile savaşa devam edilmiştir. Ömer Bey, sadık, cesur ve mert bir kumandan olduğunu bu savaşta da göstermiştir. Dehşetli bir saldırıya uğrayan kumandan Ali Paşayı canla başla korumuştur. İki taraf büyük zayiat vermiş, savaş meydanı cesetlerle dolmuştur.  Akşama doğru bitap düşen iki taraf çarpışmayı durdurmuştur. Ömer Bey'in kahramanlığı, Osmanlıları ağır bir yenilgiden kurtarmış, ordumuz Toroa'lara çekilmiştir. Padişah 2. Beyazıt, kaçan kumandanları ağır şekilde cezalandırmıştır.

Sicil-i Osmani sahibi Süreyya Bey, Ömer Bey'in bu savaşta kaybolduğunu yazmaktadır. Halbuki, türbesinin ve hicri 900 tarihli vakfiyesinin olması bunu yalanlamaktadır.

Ömer Bey'in, Fatih ile birlikte 1473 yılından Otlukbeli savaşma iştirak ettiği kayıtlarda mevcuttur. Hayat hikayesinden anlaşıldığına göre Ömer Bey, çok cesur bir kumandandır. O'na Fatihin sağ kolu denilebilir.
Ömer Bey, Malkara'da bir camii (Çarşı camii), bir mescit, bir tekke, Edirne’de bir mescit, Başlı köyünde bir tekke yaptırmıştır. Dimetoka ve Malkara'da bulunan bir değirmen, bir dükkan, bina ve arazi ile Yenişehir ve Tırnova'nın cizyelerini vakfetmiştir.

Ömer Beyin 900 hicri tarihli vakfiyesi olduğuna göre, vefat ettiği tarihin 809 değil de 908 olması daha uygundur. Çünkü Ömer Beyin Fatihle birlikte Otlukbeli (1473) savaşına iştirak ettiği kayıtlarda malumdur.

Yazıcıoğlu Mehmet ve Ahmet BİCAN :

Tarihi Yazıcızade sülalesinden olup hattatlık, dini ve bilimsel eserleri ile tanınan bu kardeşler Malkara'da Kadıköy’de doğmuşlardır. Her ikisi de Osmanlı entelektüel sufî tipinin ilk temsilcilerindendir. Aynı zamanda Hacı Bayram Veli'nin de müritlerindendir. 15. asrın ünlü mutasavvıflarından olan bu iki kardeş II. Murat ve Fatih döneminde yaşamışlardır.

Osmanlı döneminde yazılan Muhammediyeler, mevlitler kadar yaygındır. Divan edebiyatının Mevlit gibi bestelenerek okunan eserlerindendir. Bunların içinde ilki ve en ünlüsü Yazıcıoğlu Mehmet tarafından 1449 yılında yazılanıdır. Yazıcıoğlu Mehmet, ünlü Muhammediyesi Megaribü'z Zaman adlı eserini Arapça yazmıştır. Kardeşi Ahmet BİCAN ise bu eseri Envârü'l Aşıkîn adı  ile Türkçe'ye çevirmiştir.  Yazıcıoğlu Mehmet, Hacı Bayram Veli’den ders almış, halifelerinden olmuş ve 1451 yılında Gelibolu'da vefat etmiştir.

Ahmet    BİCAN    ise    hayatını   büyük    ölçüde Riyaziyatla   geçirmiş ve çok zayıf  düşmüştür.   Bu nedenle kendisine cansız anlamına gelen   "BİCAN" lakabı verilmiştir. Revh-ül-ervah (Ruhların Rahatlığı), Acayip-Ül-Mahlûka (Acayip     Yaratıklar), Dür-ül-Meknun (Dizilmiş inciler) adlı eserlerini vermiş ve 1404 yılında vefat etmiştir.

İrfan DOĞRUSÖZ (Bestekâr-Sanatçı) :

1927 yılında Tekirdağ'ın Malkara İlçesinde doğdu. Babası merhum Muhlis Bey'in teşviki ile ortaokul yıllarında müzik çalışmalarına taşladı. Futbol merakı ile Vefa Spor Kulübü Genç Takımı'nda üniversite bayatına kadar futbolculuk, yaptı. Annesi merhum Aliye DOĞRUSÖZ'dür.

İstanbul Belediye Konservatuarı öğrenciliğinden sonra ileri Türk Musikisi Konservatuarı’nda eğitim görüp, Laika KARABEY’den uzun dönem ders aldı. 1950 yılında İstanbul Radyosu’nda ses sanatçısı odlu. 1955 yılında İstanbul Tıp Fakültesini bilirdi ve 1961 yılında iç Hastalıkları Uzmanı oldu. 1967 Yılında Türk Amerikan Dernekleri Federasyonu kurucu başkanı oldu.

Musiki öğrenimi boyunca Tanburi Dürrü TURAN, Ekrem KARADENİZ, Şefik KARADENİZ, Şefik GÜRMERİÇ'TEN ders almış, Münir Nurettin SELÇUK, Refik ERSAN, Cevdet ÇAĞLA ve Emin ONGAN hocalardan ilgi görmüş, Türk Musikisinin en değerli Seri ve yöneticisi merhum Mesut Cemil Bey’in korosunda çalışmıştır.

Hayatı boyunca 80 kadar şarkı, saz eserleri, çok sesli Türk Musikisi denemeleri, marşları ve besteleri vardır. En ünlü eserleri arasında “Ayin-i Şerif” ve “Müzikal Hikaye” vardır.

Amerika’daki eğitimi sırasında eşi Hülya Hanımla yaptığı evlilikten, Bilgehan ve Batuhan adında iki erkek evladı olmuştur. 29  Haziran 2003 tarihinde hayata veda etmiştir.

Tarihi

Malkara ilçesi, Ülkemizin, Trakya bölgesinde yer almaktadır. Trakya bölgesine adını veren kavim Thrak (Trak)'lardır. Kaynaklar, Thraklardan pek söz etmemektedir. Ancak son zamanlarda bu konuda yapılan araştırmalarda bunun böyle olmadığı anlaşılmıştır. Thraklar M.Ö. V. yüzyılda Kralları Adela zamanında Odrys adıyla anılırlar.

Bunların, Yunanlılara ve Romalılara paralı askerlik yaptıkları bilinmektedir. Dünyanın ilk isyanını Roma'da gerçekleştiren (M.0.90) Spartacüs (Spartaküs) Kırklarelili bir Thraktır.

1980'li yıllarda Bulgaristan da (Haskova 'da) İngiliz araştırmacı James MELLART'ın yaptığı kazılar, 1988'de Tekirdağ Naip köyündeki kazılarda çıkan eserler, Thrakların söylenenlerin aksine, zengin bir kültüre sabip olduğunu kanıtlamıştır.

Malkara'nın kuruluşuna gelince; kaynaklar Pers kralı Kserkes (Kaylıüsrev) zamanında Yunan şehirleri ile yapılan savaşlar (Pers savaşları) sırasında, Malkara'ya çok yakın olan Gürgen Bayırı denilen yerde bir kalenin yapıldığı söylenmektedir. Bu kale civarında birçok yılan bulunduğundan, bu kaleye Farsça Margar veya Margaar adı verilmiştir. Farsça'da mar yılan, gar veya gaar da in-mağara anlamına geldiğine göre Malkara sözü, yılanlı mağara veya yılanlı kale anlamına gelmektedir.

Bir söylentiye göre, Makedonya Kralı Büyük İskender (M:Ö: 356-323) Trakya'da otuz yıldan fazla kalan Persleri (İranlıları) 7 Trakya'dan uzaklaştırılınca, Malkara'da (Malgar'da) Sazan, Malgar ve Kumardar isimli üç komutanı, edek güçlerin başına bırakmıştır. Kumardaş isimli komutan da bir kale yaptırmıştır (Halen oraya Kumardaş Tepe denilmektedir). Sazan adlı Komutan da yine bir kale yaptırmıştır (Bugün Sazan çiftliği denilen yerde). Bu kaleler daha sonra Romalıların eline geçmiştir. Bizanslılar dönemine kadar savunma amacıyla kullanmışlardır.

Osmanlılar Rumeli'ye geçtiklerinde, Malkara, surları ile ünlü geniş yerleşim alanı idi. Bu sırada şehrin adı Megal ora-Megallıora (Büyükköy), Melagoro (Ulular ulusu) diye anılmaktadır. Bilindiği gibi, Osmanlıların Rumeli'ye geçici Sırplara karşı Bizans'a yardım amacıyladır. Daha sonra, Gelibolu - Çinpe Kalesinin Osmanlılara Bizanslılar tarafından verilmesiyle, kurayı kir üs olarak kullanan Osmanlılar, fetih (ele geçirme) amacıyla, Gazi Süleyman Paşa'nın emrindeki güçlerle Rumeli'ye geçmişlerdir. (1353-1356). B u sırada Hacıilbey, Lala Şahin, Balatan Bey, Küçükhıdır Bey, Evrenbey, Hacısungur Bey, Müstecep Bey ünlü komutanlar öncülüğünde Tekirdağ, Vize, Keşan, İpsala ve Çorlu şehri hızlı kir şekilde alınmıştır. Bazı kaynaklar bu arada Malkara'nın da alındığını yazmaktadırlar. Ancak, Malkara ve Hayrabolu'nun Gazi Süleyman Paşa ölümünden bir kaç yıl önce alındığı akla daha yatkındır. Süleyman Paşa bir av sırasında (Bolayır ile Seydikavak arasında) kaza ile ölmüştür (1359)- Tahtın varisi olan bu şehzadenin ölmesi üzerine yerine kardeşi I. Murat geçmiştir. 1360'lı yılların kaşında Bizanslıların saldırılar sonucunda, Trakya'da Osmanlıların elinde bulunan bir çok yer gibi Malkara'da elden çıkmıştır. Ancak 1. Murat, bölgede duruma hakim olunca, daha önce elden çıkan yerler, Malkara'da dahil Osmanlıların eline geçti. Bu duruma göre Malkara'nın, Osmanlılara geçtiği son ve kesin tarih 1363'tür. Malkara'yı fetheden Komutanın da HacıilBey olduğu bilinmektedir. Bugün Trakya'da birçok yerde Mezarı ve Hacı İl Bey adına yapılmış okullar bulunmaktadır.

Resimler Sadece üyeler içindir! Malkara'nın kesin olarak Osmanlılara geçmesinden sonra, Osmanlının is (yerleştirme) politikasına uygun olarak Anadolu'dan getirtilen Yörükler, Malkara ve civarına yerleştirilmişlerdir. Bu arada, Ankara ve Çankırı dolaylarından getirtilen bazı ahi gruplar da Malkara'ya yerleştirilmişlerdir. (Ahievren köyü adı bu olaydan gelmektedir.) 1. Murat'ın ahiliğe karşı büyük bir sevgisi olduğundan (kendisi de bir ahi'dir.), Malkara'ya getirtilen Yörükler arası ahi'lik oldukça yaygındır. Malkara ve civarına yerleştirilen Yürüklerin büyük bölümünün 1. Mehmet (Çelebi) dönemin de "1402- 1421" Saruhanlı Beyliğinin Yörükleri olduğu bilinmektedir. Bunlar ; Konya, Aydın ve Muğla çevrelerinden getirtilerek yerleştirilmişlerdir. Başlarında da ünlü Paşayiğit (Keşan'ın Paşayiğit kasabası onun adını taşır) bulunmaktaydı.

İstanbul'un Türkler tarafından alınmasından sonra, Malkara'nın Balkanlara yapılacak seferler sırasında önem kazandığı görülür. Fatih döneminde Malkara, daha sonraları Evlad-ı Fatihan adıyla anılan akıncıların merkezi olacaktır.

Paşa yiğit'in soyundan Turhan Bey (Malkara'nın Hacıevhat Mahallesinin ondan fazla sokağı onun adını taşır), yaşadığı dönem içinde Malkara'nın gelişmesini sağlamış, bu dönem de Malkara oldukça gelişmiştir. Zira, akıncı birliklerinin tüm ihtiyaçları buralarda karşılanmaktadır. "Bugün Malkara civarında Boyacılar, Enserciler, ekmekçiler, Yaylagöne gibi isimler bu dönemin izlerini taşır. Akıncı birlikleri için lazım olan her şey buralarda hazırlanıyordu." Turhan Bey'in oğulları Atina fatihi Ahmet (ki burada ölmüştür) ve kardeşi Ömer Bey (Türbesi, Malkara'da adıyla anılan caminin avlusundadır. Klasik Osmanlı üslubunu taşıyan yapı, sağlam olarak günümüze kadar gelebilmiştir.) Fatih döneminde önemli bir akıncı Beyidir. Kaynaklarda rastlandığı kadarı ile gözü pek bir komutan olan Ömer Bey, Fatih'in emriyle 1465'ler de Venedik'e 70 km. kadar yakın olan İzanco ırmağına kadar,1470'lerde Romanya'ya Pleoşti (Bükreş yakınları)'ye kadar uzanan maceralı akınlar yapmıştır. Fatih'in isteği ile 1473 Otlukbeli savaşına katılmış, uzun Hasan'ı İran içlerine kadar kovalamış ve orada esir düşmüştür. Fatih, bu değerli adamını, bir çok İranlı esiri vererek geri almıştır. Bundan sonra Ömer Bey'in gözden düştüğü ve Malkara'da öldüğü bilinmektedir. (1488) Yükselme dönenimde Edirne-Belgrat önem kazanınca Malkara eski önemini yitirir gibi görünür. Ancak bu sırada, ünlü devlet adamlarının ve komutanlarının sürgün yeri olarak önemini devam ettirir.

Bilinen sürgünlerin başlıcaları şunlardır:
Hadım Süleyman Paşa; Ölümü 1548. Mısır Valisi iken Hint Denizi seferinde başarısız olunca Malkara'ya sürülmüştür.
Koca Sinan Paşa ; Ölümü 1596. Ünlü Osmanlı Vezir-i Azamidir. 1580'de Malkara'ya sürgün olarak gönderilmiş, 4 yıl burada yaşamıştır. Bugünkü Sinan Paşa mera'sı onun adından gelir.
Sofu Mehmet Paşa; Ölümü 1469- Sadrazamlıktan azledilince Malkara' ya sürgün edilir. Bu günkü şadırvanın olduğu yerde boğularak öldürülür.
Husrev Mehmet Paşa; 1756 Tekirdağ doğumludur. 1763'de Malkara' ya sürgün edilmiştir.
Melek Ahmet Paşa ; 1651'de Malkara'ya sürgün edilmiştir.
Boynu Eğri Mehmet Paşa ; 1656'da Malkara'ya sürgün edilmiştir.
Hacı Evhat ; 1524'lerde Kanuni'nin özel öğretmenliğini yapan bu bilgin, onu çekemeyenlerce Malkara'ya sürgün gönderilmiştir. Malkara'nın en büyük mahallelerinden biri bu zatın adını taşır, ilginç Vakıflar kuran Hacı Evhat, hayırsever kişiliği ile Malkaralıların gönlünde taht kurmuş, anısı ölümsüzleştirilmiştir.
Bedri Mustafa Paşa; 1689'da Malkara' ya sürgün edilmiştir. Aslen Malkara doğumludur. Devlet kademesinde birçok önemli görevlerde bulunmuş, Osmanlı tarihinde ilk defa içkiye vergi koymuştur. Avusturya ile devam eden savaş sırasında Macaristan Serdarı Arap Recep Paşa yenilince ulema sınıfı Mustafa Paşanın aleyhine düşünmüştür. 2.Süleyman Sadrazamlığa Fazıl Mustafa Paşayı getirince Bedri Mustafa bu görevden alınarak Malkara'ya sürgün edilmiştir.

Resimler Sadece üyeler içindir! Büyük gezgin Evliya ÇELEBİ, hemen, hemen bütün Osmanlı İmparatorluğunu dolaşmış ve Malkara'yı da görmüştür. Malkara'nın 1.150 haneden oluştuğunu, evlerinin kiremit örtülü, bakımlı bir şehir olduğunu Seyahatnamesinde belirtir. Ayrıca, şunları da ilave eder; "Gezdiğim yerlerden farklı bir yer Kömürhisar (Korudağı -Malkara). Çünkü burada büyükler gibi çocuklar da çalışıyor. Balı ve Kaşkavalı (Kaşar Peyniri) ünlü olan bu yerin 1 Tabakhaneleri (Deri İmalathanesi) de pek ünlüdür. Bu tabakhaneler de derinin sepilenmesi için, köpek pisliği gereklidir. Sakak erkenden, eline bir sepet ve maşa alan her çocuk, sokaklarda köpek pisliği toplar. Doğru tabakhaneye götürür, böylece para kazanır. Ben bu işe şaştım." Malkara'nın, Selanik'ten İstanbul'a giden eski yol üzerinde olması, konaklama yönünden önemli bir merkez olmasını sağlamıştır.

Resimler Sadece üyeler içindir! Malkara, 1828 Osmanlı - Rus savaşı sırasında, Türklerin elinde ilk defa işgale uğramıştır. 1878 Osmanlı - Rus savaşında da (93 harbi) Tekirdağ işgal edilince, Malkara'da önemli göçlere sahne olmuştur. Malkara , tarihinin en kötü günlerini Balkan savaşı sırasında yaşamıştır. 9 Kasım 1912'de Bulgarlar tarafından işgal edilmiştir. Yerli Bulgar ve Rumların da işbirliği ile 500'den fazla kadın, erkek ve çocuk şehit edilmiştir. Katledilen insanlar, toplu olarak gömülmüşlerdir. Şehitlik denilen bu yerde, bu şehitlerin anısına güzel bir anıt dikilmiştir. İşgal 8,5 ay sürmüş, bu arada şehir yağma edilmiş, yakılmış, yıkılmıştır.

14 Temmuz 1913'te Mustafa ve Enver Paşanın birlikleri tarafından şehir harabe halinde kurtarılmıştır. Malkara son kez, 1. Dünya Savaşı sonun da 20 Temmuz 1920'de Yunanlılar tarafından işgal edilmiştir. İşgal yıllarında çok kötü günler yaşayan Malkara, 11 Ekim 1922'de sağlanan ateşkes uyarınca 14 Kasım 1922 tarihinde Yunanlıların şehri boşaltmasıyla kurtulmuş ve özgürlüğüne kavuşmuştur.

2. Dünya Savaşı yıllarında da (1940-1941), Trakya'da ki diğer kasabalar halkı gibi, buradakiler de işini, gücünü, yerini terk ederek Anadolu'ya göç etmek zorunda kalmış, türlü maddi, manevi sıkıntılara ve acılara uğramışlardır.

2. Dünya savaşı sırasında Türkiye'ye sığınan Yunanlıları da savaş süresince beslemiştir. Malkara, tüm bu işgallerin yanında birde ayaklanmaya şahit olmuştur. III. Selim zamanında Nizamı Cedit'in kuruluşu günlerinde bu yenilik hareketini çekemeyen Yeniçeriler, Malkara'nın Ballı köyünde ayaklanmışlardır. Nizamı Cedit kuvvetlerince bastırılmıştır.

Resimler Sadece üyeler içindir! Malkara'nın Kuruluşundan Bugüne Kadar Geçen Zaman içerisindeki isimleri
MALKARA'nın adı zamanla bir çok değişikliklere uğramıştır.
Şöyle ki:
1- İranlı'lar zamanında M A RG AR-M ARGAAR,
2- Bizanslılar zamanında MEGALO HORA,
3- Osmanlılar zamanında, önceleri bir süre MEGALO GORO ve MIGALGARA,
4- Sonraları, denizden uzaklığı ve denizden gelen mallarla irtibatı bulunmaması sebepleriyle kara malı anlamına gelen MAL-KARA, (ayrı iki cümle)
5- Daha sonraları, Arap dilinin genişlemesi ve etkisi altında kalınması yüzünden MAALGARA'ya dönüşmüştür.
6- Bu gün ise MALKARA'dır. Trakların, Trakya'nın ilk sakinleri olmalarına rağmen, bunlar zamanında Malkara'nın nüvesini teşkil eden bir kal'anın veya meskün bir yerin mevcut olduğuna ve bir isim taşıdığına dair bilgilere rastlanmamaktadır. Diğer taraftan, Sırplar tarafından kurulduğu zaman da bir tahminden ileri gidememektedir. Çünkü böyle olsaydı yabancı bir isimle anılması gerekirdi. Bu da mevcut değildir. Böyle olunca Malkara'nın nüvesi olan ilk kal'anın fransça MARGAR, IVIARGAAR (Yılanlı mağara, Yılan Mağarası ) adını almış olması banisinin Keyhüsrev'in ordularındaki Türkler olduğuna açık ve kuvvetli delil sayılabilir.

Bir tarafta, inşa tarihi hakkında bilgi bulunmamakla beraber, bu bölgenin geçirdiği tarihi safhalara göz atınca dört - beş bin, belki de daha fazla bir geçmişe sahip olduğunu kabul etmek hiç de yanlış olmaz.

enel Coğrafya ve Yeryüzü Şekilleri
Malkara, dünya üzerinde 40.54 kuzey enlemi ile 26.52 doğu boylamları, arasında yer almaktadır. 1.225 km2 yüzölçümü ile Tekirdağ İlinin toprak alanı en geniş olan ilçesidir. Tekirdağ İline 56 km. uzaklıkta olan Malkara'nın kuzey batısında, Edirne'nin Uzunköprü İlçesi, kuzey doğusunda Hayrabolu, güneydoğusunda Şarköy, güneyinde Çanakkale'nin Gelibolu ilçesi, batısında ise Edirne'nin Keşan İlçesi bulunmaktadır Malkara çevresin de bulunan ilçelerden Keşan'a 26 km., Uzunköprü'ye 72 km., Gelibolu'ya 100 Km., Şarköy'e 48 km., Hayrabolu'ya 46 km. mesafededir. İlçede yüksek dağlar, vadiler yoktur. Genelde toprakları aşınmış tepelerden yarı ova özelliği gösteren plato görünümündedir. Tekirdağ İlimizin en önemli Dağı olan Tekir Dağları Malkara'ya 25 km. mesafededir. Bu dağlar, İlçemizin güney bölümünde, Tekirdağ-Gelibolu istikametinde uzanırlar. İlçemiz Çimendere Köyü yakınında son bulur. Ganos dağı, Tekir sıra dağlarının en önemli yükseltisidir (845 m.).

İlçenin sınırları içindeki en önemli yükseltiler ise; Elmalı-Karacahalil arasındaki Kuş Tüneyi (647m.) tepesi, Panayır tepe (664 m.), Çimendere-Elmalı arasında Kartal tepe, Yenidibek-Keşan arası İstihkamlar tepe gösterilebilir. Malkara'nın yüzey şekilleri nedeni ile küçük akarsuları yoktur. Barajları ve göletleri besleyen dereler vardır. Karacahalil, Gözsüz dereleri, Sağlamtaş'ın içinden geçen Çay deresi, Şalgam'ın içinden geçen Uzun dere, Müstecep-Aksakal arasından geçen Köprü dere, Kürtüllü'nün içinden geçen Curculu deresi, Batkın-Kiremitlik arasında Pokça deresi, Müstecep-Sırtbey arasından geçen Kayak dere, Deliller-Ballı arasından geçen Şaşan dere, Balabancık'ın güneyinden geçen Koca dere, Deveci-Kadıköy arasından geçen Âna dere, Karacahalil-Elmalı arasından geçen Ezberli dere, Gözsüz-Allıışık arasında Kazanca deresi, Sarıpolattan geçen Şeker dere, Yeııidikek- Teteköy arasındaki Değirmen dere bunların arasındaki önemlilerdir. İlçede belli başlı ovalar ise; Evrenbey, Kırıkali, Hacısungur, Gözsüz, Karacahalil, Kalaycı, Sağlamtaş, İbribey ovalarıdır. Bunlar fazla geniş olmamakla birlikte bu ovalar İlçenin önemli düzlükleridir. İlçenin hudutları içinde doğal göl bulunmamaktadır. Yapay baraj ve göletler vardır.

Resimler Sadece üyeler içindir! Karaiğdemir ve Kadıköy barajları en önemli yapay barajlardır. Bunun yanında, yine sulama amaçlı yapılan Yayla göne, Vakıfidemir, Yenidikek (Pişman, Doluköy, Küçükhıdır, Karacagür göletleri yapılmıştır. Yapılan bu baraj ve göletlerle İlçenin sulanabilir arazi miktarı, 28.360 dekara yükseltilmiştir.

ilçe topraklarının kullanıma göre dağılımı şöyledir.

Kültür arazisi : 766.763 dekar
Tarım Dışı Arazi : 141.174 dekar
Orman Arazisi : 232.380 dekar
Mera Arazisi : 75.973 dekar
Çayır Arazisi : 8.710 dekar
Toplam : 1.225.000 dekar

Jeolojik Yapı
Trakya havzasının jeolojik gelişiminin Orta Eosenden başladığı, herhangi bir kesintiye uğramadan Kuaterner'e kadar devam ettiği ve 5.000 m.'den fazla kir sediman örtüsünün olduğu görülmektedir. Malkara formasyonu Miosen devrine aittir. Malkara formasyonu kum taşı ve inceden kabaya taneli, ekseriye kirli kum ile ara tabakalı, gri-yeşil kumlu şeyler ve killerden oluşmuştur. Bu formasyona linyit yataklarında sık sık rastlanılır. formasyon kalınlığı 500 m. olmakla kirlikte bazen 700 m. yi geçer. formasyonun deposit ortamı genellikle karasal ve bazen de denizseldir.

Yer altı suyu bakımından, devamsız tabakalar halinde zayıf akifer şartlar mevcuttur. Yüzeye yakın sahalarda düşük kaliteli, daha derinlerde tuzlu su görülmektedir. Sahada şiddetli tektonik hareketlere maruz kalmış kısımlar dışında genel olarak WSW-ENE doğrultulu kıvrım yapısı görülmektedir. Kömür rezervlerinde yatay devamlılık bulunmayışından dolayı yöresel (küçük) işletme imkanları vardır. Bu durum rezerv tahminini güçleştirmektedir. Türkiye'nin kömür ihtiyacı bakımından bölge, ikinci derece önem taşır. Malkara'da linyit damarı (Oligosen) yaşlıdır ve ortalama işletmeye elverişli kalınlık 1-1,5 m. Civarındadır.

Resimler Sadece üyeler içindir! Bitki Örtüsü
ilçenin sahip olduğu toprakların büyük bir kısmı tarıma elverişli olduğu için, karakteristik bitki örtüsünü belirleyecek geniş alanlar fazla yoktur. Ancak, buna rağmen bitki türü görünümünden zengin bir çeşitlilik gösterir. Odunsu bitki türlerinden kızılçam, karaçam, meşe, gürgen, karaağaç, söğüt, kayak, ıhlamur, ceviz, kestane ve fındık sayılabilir. Yıllık yağış miktarının az, havamnın nispi rutubetinin de düşük olması nedeni ile İlçe bitki örtüsü kakımından pek zengin değildir. Yıllık yakacak odun üretimi 24.000 ster, yıllık kereste üretimi 2.000 ra3 civarındadır. Bozuk orman alanlarında ağaçlandırma çalışmaları hızla devam etmektedir. Otsu bitkilerden ayrık otu, üçgül otu, yalancı fiy, yabani bakla, kanyaş, sarmaşık, yabani hububat türleri olarak görülmektedir.

Genel iklim Durumu:
Malkaranın yer aldığı Trakya bölgesi, Akdeniz ve Karadeniz iklimlerinin geçiş bölgesinde bulunmaktadır. Bu durumun iklime etkisi büyüktür. Yörede yarı karasal iklim hakim durumdadır. Kış aylarında balkanlar üzerinden gelen soğuk ve yağışlı hava bölgede etkilidir. Zaman zamanda kış, kuru ve dondurucu soğuklar şeklinde geçer. Yazlar da, genellikle sıcak ve kuraktır. İlkbahar ve sonbahar yağışlı geçer.

Sıcaklık
İlçede yaz ve kış ısı farklılıkları fazladır. Yılın en sıcak ayları Temmuz, Ağustos aylarıdır. En soğuk aylar ise Aralık, Ocak, Şubat aylarıdır. Malkara'da son on yıllık sıcaklık durumu değerlendirildiğinde yıllık ortalama sıcaklığın 13.19, yıllık en yüksek ortalama sıcaklığın 18.59, yıllık en düşük ortalama sıcaklığın 8.39 olduğu görülmektedir. Yıllık toprak üstü ısı 7.6' dır. Toprak altında ise, 5 cm. derinlikte 15.083, 10 cm. derinlikte 14.86. 20 cm. derinlikte 14.875, 50 cm. derinlikte ortalama ısı 14.95, 100 cm. derinlikte ortalama ısı yine 14.46 dir. 1996 vıhnda en düşük ısı Şubat ve Aralık aylarında 0.9 , Ocak ayında 3.1, Mart ayında ise 3.4 olmuştur. İlçede son on yıllık ortalama en yüksek sıcaklık 18.6 olmuştur.

Nispi Nem
Malkara'da 1996 yılında ölçülen nispi nem değerleri en düşük dönemlerde % 22 - 59 arasında, en yüksek dönemlerde ise % 88 - 97 arasında olduğu görülmektedir. İlçenin yıllık ortalama nem oranı 96-73 civanndadır.

Resimler Sadece üyeler içindir! Yağış
Malkara'da 1996 yılında ortalama yağış toplam olarak 747.8 mm.dir. Aylık en fazla yağış 150 mm. ile Aralık ayında, en az yağış ise 0.6 mm. ile Temmuz ayında olmuştur. Mevsim sıcaklarının artmasıyla özellikle Nisan, Mayıs ve Haziran ayı ortalarına kadar sağanak şeklinde yağışlar meydana gelmektedir. Yağış günün her saati görülmekle kirlikte Haziran ayına doğru genelde öğleden sonra sağanak şeklinde olur.

Sis
Soğuk ve uzun kış gecelerinde ve yüksek basınç alanlarının hakim olduğu dönemlerde bölgede sık sık sise rastlanılır. Özellikle bu dönemde radyasyon kaybının fazlalığı, havada yeter miktarda yoğunlaşma çekirdeklerinin bulunması ve havadaki hareketsizlik, sisin oluşmasını sağlar. Özellikle sabaha karşı yerin soğuması, yerle temas halinde bulunan havayı soğutarak taşıdığı su buharınıza yoğunlaşmıştır ve sis meydana gelir.

Rüzgar
İlçede kakım olan rüzgar kuzey ve kuzey doğudan esen, kalk dilinde karayel ve poyraz olarak bilinen rüzgarlardır. İkinci derece önemli rüzgar ise lodostur. Orta avrupada yüksek kasınç oluştuğunda poyraz İlçemizde şiddetle eser. İlçede rüzgarlı günler ençok Eylül, Ekim, Kasım aylarında görülür. İlçenin rüzgarsız günleri de Haziran, Temmuz, Ağustos aylarında görülmektedir. Nisan ve Mayıs aylarında lodos yağmur, poyraz da Mart ayında genellikle yağmur ve kar getirir.

Çeşmeler:

1- BAŞÇEŞME: Mevcut kitabesinden anlaşıldığına göre Hicri 953 (1546) yılında Ahmet Paşa tarafından yaptırılmıştır. Halen bu çeşme istifade edilecek durumdadır. Camiatik Mahallesinde Başçeşme Sokakta yer almaktadır. 2- CAMİATİK ÇEŞMESİ: Resimler Sadece üyeler içindir! Eski cami çeşmesi de denir. Cami karşısındadır. Husrev Kethüda tarafından 1564 (Hicri 971) yılında yaptırılmıştır. Halen Camiatik mahallesinde olup, kitabesi şöyledir; Cümlelere mülk verir kam kar Hüsrev ü bal itikat namdar Sahibü'l hayrat Hüsrev Kethüda Kim cihan kıldı serbeser ihya, Ehl-i diller cem'olup tarihini Kim içerse, nuş-u canlar dediler. .........................Sene 971 3- MERMER ÇEŞME: Bunu da Husrev Kethüda tarafından 1572 (Hicri 979) yılında yapıldığı kitabesinden anlaşılmaktadır. Halen Hüseyin Köse İlköğretim Okulunun binasına bitişik olan çeşme, esasında bina edildiği yer ise bu günkü Şahin yoluna gidirken sol köşede idi. Şu an kullanılmamaktadır. 4- HACI MEHMET AĞA ÇEŞMESİ: Resimler Sadece üyeler içindir! Kitabesinden 1735 (Hicri 1147) yılında yapılmış olduğu anlaşılan bu çeşme, halen Kabil çeşme olarak bilinmektedir. Hacı Mehmet Ağa tarafından yaptırılmıştır. Şu an Hükümet Konağının yanında bulunmaktadır.   5- GÖK ÇEŞME:   Resimler Sadece üyeler içindir! Koca Sinan Paşa tarafından yaptırıldığı söylenmektedir. Camiatik Mahallesinde Hacı Salih Camii yanındadır. 6- KÜNK ÇEŞME: Hacı Mehmet Ağa Çeşmesi de denir. Hicri 1147 yılında yapılmıştır. Gazibey mahallesinde bulunmaktadır. 7- ZÜLFÜKAR AĞA ÇEŞMESİ: Erenler Mahallesine giderken sağda bulunmaktadır. 8- HAMAM ÇEŞME: Mermer yazıtları ve dizaynı Tekirdağ Müzesine götürülerek koruma altına alınmıştır. 9- SÜNEPE ÇEŞME: Malkara’nın İshakça köyü çıkışında, yolun kenarında bulunmaktadır. Sünepe isminde bir Ermeni’nin yaptırdığı söylenmektedir. Halen çeşme olarak insanlar ve hayvanlar faydalanmaktadır. 10- ÜRKİYE KADIN ÇEŞMESİ: Camiatik Mahallesi, Karakvaklar mevkiinde bulunmaktadır. Malkara İlçesinde, şebekeli içme suyu için, Camiatik Mahallesi halkının büyük bir kısmı içecek su ihtiyaçlarını bu çeşemeden karşılıyorlardı. İlçede bir çok çeşme bulunmakla beraber bazılarının suyu hafif acımsı olduğu için içme suyu olarak kullanılmamaktaydı. Ürkiye Hanım çeşmesinin suyu tatlı ve içimi güzel bir su olduğu için yıllarca bir çok insanın su ihtiyacını karşılamıştır.   Yukarıda sözü edilen çeşmeler Malkara İlçe merkezinde bulunmaktadır. Bunların yanında Malkara’nın çevresinde geniş bir alanda da çeşmeler vardır. Bu çeşmelerin olduğu yerde daha önceleri ticaret mahallerinin olduğu kayıtlardan ve naklen gelen söylentilerden anlaşılmaktadır. Bu da Malkara’nın bir zamanlar geniş bir bölgeyi kapladığının kanıtıdır.Bu Çeşmeler: Enserciler Çeşmesi: Malkara’nın güneyinde, Keşan yolu üzerinde bulunmaktadır. Boyacılar Çeşmesi: Malkara’nın güneyinde Keşan yolu üzerinde Enserciler çeşmesinin daha aşağısında bulunmaktadır. Ekmekçiler Çeşmesi: Malkara’nın kuzeybatısındaki Yeşil Kubbe ile Gürgen Bayırı arasında bulunmaktadır. Helvacılar Çeşmesi ve Kuyusu: Malkara’nın doğusunda, kışlalar bölgesindedir.