 Görele’miz kuzey yarım kürede, orta kuşakta, Asya kıtasının batısında, Anadolu yarım adasının kuzeydoğu bölümünde, bağlı bulunduğu Giresun ilinin de kuzeydoğu kısmındadır.
Doğusunda Eynesil ve Vakfıkebir; batısında Tirebolu, kuzeyinde Karadeniz, güneyinde Çanakçı ilçeleri ile komsudur.
Haritalarda 38,48-39,12 doğu meridyenleri ile 40,36-41,06 kuzey paralelleri arsındadır. Kırkbirinci paralel, otuzdokuzuncu meridyeni Görele topraklarının kuzeyinde ortalayarak keser.
En uzun mesafeleri, dogu batı yönünde onaltı, kuzey-güney yönünde ise otuz iki km’dir.
Üçüncü zamana ait Alp silsilesi’nin, Doğu Karadeniz sıra dağlarının zigana bölümünün kuzey batı kısımlarından meydana gelen Görele toprakları, bu zamanda oluşmakla beraber, ikinci zamana ait kaya parçalarına da rastlanılmaktadır. Bazalt, porfir, andezit, tortul kayalarla kireçli, killi, kumlu, humuslu, tınlı ve alüvyonlu topraklar çevrede görülmektedir.
Yüzey, doğu Karadeniz dağlarının kuzeye bakan dar ve derin vadilerle bölünmüş yamaçlarından, sırtlarından ve kısmen de küçük vadi tabanlarından oluşmuştur. Kuzeyden güneye doğru yükselti artarak dağların tepesinde son bulmaktadır. En büyük dağ güneyde bulunan 2180 m. Yüksekliği Aladağ ‘dır. 2161 m. Yüksekliğindeki Alimeydan (sis) Dağı, 1200 m. Yüksekliğindeki Tekgöz Dağı ile 967 m. Yüksekliğindeki Gedik Kıranı (Haçdağı) dağlarıda vardır.
Kaynak: Görele Belediyesi
Kaynak: Ali Bilir - Geçmişten günümüze her yönüyle GÖRELE
**************************************************
Doğu Karadeniz kıyı şeridinde kurulu olan, Görele'nin toplam yüz ölçümü 290 km2 dır. Güneyinde Çanakcı, Gümüşhane Torul, Doğusunda Eynesil ve Trabzon ili Şalpazarı ilçesi, Batısı Tirebolu ilçesi ve kuzeyde Karadeniz ile çevrilidir.
Bölgenin %95'i dağlarla kaplı olup, baçlıca dağları Sis ve Haç dağlarıdır. Akarsuları arasında, Görele deresi, Çavuşlu deresi, ve Çömlekci deresi bulunur.
Bitki örtüsü olarak 600 m. yüksekliğe kadar fındık, kızılağaç, kavak, kayın, karaağaç, kestane, kiraz, gürgen ve ceviz ağaçları bulunur. Eğrelti otu (Aşk Merdiveni), ısırgan, yonca, asma, orman gülü ve benzeri bitki türleri de yaygındır.
İlçede, ekilip dikilebilir alanların çoğunda fındık, bir kısmında çay yetiştirilmektedir. Diğer kısımların çoğunluğu orman ve çayır ve mera alanı bulunur.
İklim tipik Karadeniz ikliminin bütün özelliklerini taşımaktadır. Her mevsim yeterince yağış almaktadır. Yüksek kesimlerinde kış mevsiminde biraz daha fazla kar yağışı olur.
1997'yılı nüfus sayımı sonucuna göre, ilçe merkezinin nüfusu 22.554, Aydınlar beldesinin nüfusu 1.227 olup, köylerle birlikte toplam nüfusu 44.000 ' dir. İlçede bulunan köylerden ilçe merkezine ve diğer şehirlere çok fazla göç yaşanmış olup, halen devam etmektedir. Bu göç olayından dolayı ilçenin nüfusu sürekli azalmakta.
Kaynak: giresun.8k.com
Çevremiz toprağında bitkiler için çeşitli madensel besinler bulunur. Her mevsim yeterince yağışlıdır. Dondurucu ve kavurucu olmayan ılık iklimi çeşitli bitkilerin yetiştirmesine hizmet eder. Bundan dolayı orta kuşakta yetişen her çeşit bitki yetişir. Sıcak kuşakta yetişen çaydan, Alp dağlarında yetişen selajinel yosunlarına kadar çeşitli bitkilere rastlanır.
Ekonomik değer taşıma bakımından fındık başta gelir; bunu mısır, çay, meyveler, çeşitli sebzelerle endüstri ve diğer işlerde kullanılan bitkiler takip eder. Ormancılık büyük önem taşır. Hayvancılığın ekonomiye büyük katkısı vardır.
HAYVANCILIK
İklim, mera ve gübreli bahçe altlarında yetişen otların bolluğu hayvancılığa geçim kaynağı gözüyle bakabileceğini müjdeliyorsa da bugünkü hayvancılık tekniği, Pazar, yol, süt mahsullerini değerlendirme imkanları olmaması bu durumu engellemektedir.
Halkın ihtiyaçlarına göre sığır,davar, kümes hayvanları, gücünden faydalanılan hayvanlarla diğer evcil hayvanlar yetiştirilmektedir. Bölgemizde geniş meralar olmadığından hayvancılık ileri düzeyde gelişmemiştir.
Her köy evinde sığır beslenir. Sığır yetiştiriciliği küçük aile işletmeciliği şeklinde bitkisel üretim faaliyetleri sonucu elde edilen kaba yemi (özellikle mısır sapı) değerlendirmek ve ailenin süt ihtiyacını karşılamak amacıyla yapılmaktadır. Çiftler, kende arazisinde elde ettiği kaba yemin yeterli olmaması durumunda komşu çiftlerden kaba yem satın alabilmektedir. Sığır yetiştiriciliği azaldığından dolayı, eski yıllarda olduğu gibi yaylalara çıkarılmamaktadır. Yetiştirilen sığırlar, yerli ırkların karışmamasından meydana gelmiş, yerli melez sığırlardır. Suni tohumlama ile Jersey sığırlarının türü geliştirilmiştir. Son yıllarda da holştayn sığırlarının türlerinin de arttığını görmekteyiz. Manda eski yıllarda birkaç adet olmasına rağmen bu gün yoktur. Sığırlar daha çok sütü sonrada eti için beslenir.
ORMANCILIK
Görele’de iklim ve toprağın uygunluğu ormanın tabi olarak yetişmesini sağlamıştır. En çok yetişen ağaç cinsi kayıngiller olup bunu takiben çam, meşe, yaykın, kızılağaç, kestane, ladin ve taflandır. Orman altı ürünü olarak avu denen çalılardan bol odun elde edilir. Görele’de dört orman bölgesi vardır. Bunlar: Görele merkez 13258 hektar olup bunun üçte ikisi orman, üçte biri açıklıktır; alimeydan (sis) Dağı, 15734 hektar ormanlık olup, bunun altında biri orman geri kalan açıklıktır. Çömlekçi, 9115 hektar ormanlık sahasının, üçte biri orman, üçte ikisi açık sahadır. Kahraman dere, 1046 ormanlık olup, dörtte üçü orman, geri kalanı açıklıktır.
Günümüzde ormancılık, Görele ekonomisine az oranda ekonomik katkı sağlamaktadır.
SU ÜRÜNLERİ
Görele bir sahil ilçesi olması sebebiyle balıkçılık, Görele ekonomisinde önemli bir yer tutmaktadır. Görele’nin 10 km’lik sahil şeridi bulunmaktadır.
Ayrıca son yıllarda Kaynak Kullanımı Destek Fonu (KKDF) prim uygulaması ile Kültür Balıkçılığı’nda da önemli bir ilerleme sağlanmıştır. 1997 yılı itibariyle il genelinde toplam 65 adet kayıklı alabalık tesisinin 7 adeti Görele’de bulunmaktadır.
FINDIK
Bazı kaynaklar fındığın Anadolu’dan bütün dünyaya yayıldığını söyler. Bazı kaynaklar ise fındığın Orta Asya’dan Karadeniz sahillerine göçler yoluyla Türkler tarafından getirildiğini, daha sonra Avrupa’ya götürüldüğünü ifade eder. Bunun içinde “Yağ Taşı- Yağmur Taşı” adlı efsane ile “Bugu Tekin” efsanesini kanıt olarak gösterirler. Bu efsanelerde, fındık ağacı kutsal olarak Tanrı’nın nurunun ilk defa fındık ağacı üzerine indiği bildirilmektedir.
Fındık kelimesi Türkçeye muhtemelen Türklerin Anadolu’ya yerleşmesinden sonra girmiş olmalıdır. Kelime daha sonra Arap dilinde “bunduk” tarzında söylenmiş ve yerleşmiştir.
Başta Hıristiyanlık olmak üzere bütün dinler fındığı kutsal meyve saymıştır. 4000 yıl önce Orta Asya’dan getirilerek çevremizde yetiştirildiği anlaşılmaktadır. Ksenofon “Onbinlerin Rich atı” adlı eserinde kapalı şekilde fındığa değinmektedir. Yunanlı hekim Dioscorides de kitabü’l-Haşayış adlı eserinde fındıktan yapılan ilaçlardan bahsedilmektedir. Fındığı Romalılar Görele’den İtalya’ya oradan da İspanya’ya ulaştırdılar.
İspanya kralı Henry’nin Timur’a gönderdiği Klaviyo, Semertkan dönüşü, Pontus devleti başkenti Trabzon’dan 1405 yılında İstanbul’a hareketinde fındık dolu bir gemi ile yola çıktığını seyahatnamesinde yazmaktadır. Türkiye’den ilk kabuklu fındık ihracatını 1773 yılında Rusya’ya, 1792 yılında Romanya’ya, 1851 yılında İngiltere’ye 1871 yılında da Belçika’ya yapılmıştır.
Yaklaşık 5000 yıldır bilinen fındığın vatanı Anadolu’dur. M.Ö. 400’de Pontus kıyılarından geldiği için Pontus cevizi adını almıştır. Sicilya ve İspanya’ya Araplar tarafından götürülmüştür. Yeryüzünde 36-41 derece kuzey enlemlerinde kendine özgü iklim koşullarında yetişebilen fındık, deniz kıyısından en çok 30 km içeride veya 750-1000 metreyi geçmeyen yerlerde ürün vermektedir. Dünya yıllık fındık üretiminin %67-75’i Türkiye’nin Karadeniz kıyılarında yapılmaktadır. İtalya, İspanya ve Amerika fındık yetiştiren diğer ülkelerdir. Türkiye’nin en çok yağı alan bölgesi Karadeniz’de arazi fazla eğimlidir. Toprağın yapısı ve iklim koşulları Karadeniz Bölgesi’nin önemli bir kısmında fındık dışında başka bir tarıma izin vermemektedir. Fındık, erozyon tehlikesi ile karşı karşıya olan bölgede verimli toprakların yok olmasını engelleyip çevreye olumlu katkı sağlamaktadır. Ayrıca bölgedeki fabrikaları doğal çevrenin bozulmasını neden olan fiziksel ve kimyasal atıklar ortaya çıkarmaz. Fındık tarımı genellikle küçük arazilerle ve aile işletmeciliği biçiminde yapılmaktadır. Türkiye’de yaklaşık altıyüzbin hektar arazide dörtyüzbin çiftçinin fındık üretimi ile uğraştığı bilinmektedir. Fındık yetiştirildiği bölgelerde doğrudan yada dolaylı olarak sekiz milyon insanın ilgilendirmektedir.
Potasyum, magnezyum ve kalsiyum içeriği yüksek, sodyum miktarı düşük olan fındığın, kemik gelişimi ve sağlığı ile kan basıncını düzenlenmesinde büyük önemi vardır. Bu açıdan fındık, sağlıklı yaşam için önemli bir besin kaynağıdır.
Görele’de fındık 7134 hektarlık alanda yetiştirilmektedir ön önemli gelir kaynağı olup ihraç maddelerinin başında gelir. Ilıman iklimi sever. Deniz seviyesinde 450 metre yüksekte verimliliği tehlikeye düşer. 750 metreden daha yüksekte yetişmez denizden 30 km uzakta hiç olmaz.
Fındık İhracatçıları Birliği‘nden alınan bilgiye göre 1 Eylül 1997- 26 Aralık 1997 tarihleri arasında 114.624, 5 ton iç fındık ihraç edilerek karşılığında 420 milyon 417 bin 19 dolar gelir sağlandı…
FINDIK ÇEŞİTLERİ
Tombul Fındık
Palaz Fındık
Foşa Fındık
Çakıldak Fındık
Kalınkara Fındığı
Sivri Fındık
Kuş Fındığı
Badem Fındığı
Kaynak: Görele Belediyesi
Kaynak: Ali Bilir / Geçmişten günümüze her yönüyle GÖRELE
İlçede yaylacılık çok gelişmiştir. Eskiden bölge halkı hayvan otlatmak için yaylaya göç etmekte iken son yıllarda, Temiz dağ havası alarak dinlenmek ve çeşitli yayla şenliklerine katılarak eğlenmek için yaylaya çıkmaktadır.
Önceden yaylaya yürüyerek gidilirken; ulaşımın sağlanması ile otomobiller ile bu yaylalara üç-dört saatte gidilip gelinmektedir. Yöre halkının çıktığı yaylalarda Haziran, Temmuz aylarında çeşitli şenlikler düzenlenmektedir.
Kaynak: Bağlantı adresi Sadece üyeler içindir!giresun.8k.com
İlçe Örf ve Adet bakımından Giresun yöresine benzerlik gösterse de daha çok Trabzon yöresini andırır. Geleneksel giysiler halk tarafından özel günlerde giyilmekte. Eski geleneklere göre yaylacılık ve yayla şenlikleri sürdürülmektedir.
İlçenin,Görele pidesi, koz helvası, gaynana, dövme kar dondurması, hoşmak, yağlaç gibi yemekleri ünlüdür. Ayrıca Görele yöresinin el sanatları arasında, beşik, minyatür gemi yapımı, dövme, ağaç oymacılığı, saz ve ud yapımı yaygın olarak devam etmektedir.
Kaynak: Bağlantı adresi Sadece üyeler içindir!giresun.8k.com
Doğa turizmi yönünden büyük bir potansiyele sahip olan ilçede güzel kumsal sahiller bulunmasına rağmen, ilçede Turizm yeterinde gelişememiştir. Fakat son zamanlarda Görele'nin önde gelenlerince önemli çalışmalar yapılmakta ve ilçe Turizm merkezi yapılmak için çalışılmaktadır. Şu an için Yayla turizminin dışında turizm amaçlı herhangi bir faaliyet yeterince yaygın değilsede KEMENÇE VE HORON FESTİVALİ'nin ilçeye kazandırılması ve sahil dolgusunun Turizm'e açılacak şekilde değiştirilmesi ilçeye oldukça katkı sağlayacaktır.
Tüm kategorilerdeki toplam resimler: 388
GÖRELE
GİRESUN ilimize bağlı bir ilçedir.
Köyleri
- AKHARMAN
- ARALIKOZ
- ARDIÇ
- ATAKÖY
- BAYAZIT
- ÇİFTLİKKÖY
- BEŞİRLİ
- BOĞALI
- ÇATAK
- ÇATAKKIRI
- DAYLI
- DEREBOYU
- DEREKUŞÇULU
- DİKMEN
- ESENLİ
- ESENYURT
- ESERLİ
- GÜLPINAR
- GÜLTEPE
- GÜNEYKÖY
- GÜVENDİK
- GÖLBAŞI
- HAMZALI
- HAYDARLI
- İNANCA
- İSMAİLBEYLİ
- KARABURUN
- KARADERE
- KOYUNHAMZA
- KÖPRÜBAŞI
- KUŞÇULU
- MAKSUTLU
- MENTEŞE
- ORTAKÖY
- RECEPLİ
- SAĞLIK
- SEFERLİ
- SOĞUKPINAR
- ŞAHİNYUVA
- ŞALAKLI
- ŞENLİK
- TEKGÖZ
- TEPEKÖY
- TERZİALİ
- TÜRKELLİ
- YALIKÖY
- YEĞENLİ
- ÇALIŞ
- DEDELİ
- KIRIKLI
- SOFULU
- YEŞİLDERE
|
CANLI DESTEK
